is toegevoegd aan uw favorieten.

Rinske Sonnema

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zegd: dat is de stem van den booze; — nu maakte hij zich wijs, dat het de stem van 't gezond verstand was. Natuurlijk, — hij wou z'n vrouwtje geen verdriet doen, maar dat had z'n grenzen. Z'n carrière kon er toch niet door lijden.

„Och, die vrouwen — wat wisten ze van de levenspraktijk! Voor de huishouding, daarvoor waren ze best, maar van diplomatie hadden ze geen flauw begrip. En een mensch moest soms wel een beetje diplomatiek zijn.

Hij liep naar boven, naar de slaapkamer. Rinske lag op een rustbed, met doffe, vermoeide oogen, starend in 't ijle. Smitz drukte zacht een kus op haar ingevallen wang, maar ze keek hem nauwlijks aan, en ze glimlachte niet, haar trekken bleven strak, kil, zonder leven. Maakte 't hem korzelig? Hoe 't zij, toen hij beneden kwam stond z'n plan vast. De tijd drong. Den volgenden Zondag of over veertien dagen moest 't kind gedoopt worden. Dominee Van Stal was gelukkig nog al makkelijk op dat punt en vroeg nooit veel naar 't geloof der ouders. Sjoukje begon een beetje op te fleuren — geen kwestie, niets stond het kerktochtje meer in den weg.

Alles ging van 'n leien dakje. Dominee had geen bezwaar en vond 't erg natuurlijk dat Smitz niet wachtte op 't herstel van z'n vrouw — die misschien nooit beter zou worden.

In een middagbeurt werd het kind gedoopt. De kerk was vlak bij — 't liep binnen een klein half