is toegevoegd aan uw favorieten.

Rinske Sonnema

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

«Tond " "'et gel°°fde C" V°" de Aar'le' wiCT »'et ze

Er kwamen «ogenblikken dat ze op >t p„„t sloud fa bezwijmen „,aar telken» zweepte ze haar zenuwen tot menwen dienst. Viel ze flauw, dan waa ze verloren Haar mede-passagiersters, twee dames tegen de veertig, die druk babbelden, bekommerden zich weinig i e bleeke, slapende fignur, en praatten gezelli» met elkaar over man en kinderen, weinig vermoet dend boe de rampzaligheid dier eenzame er door gegoeseld werd. En hadden ze geweten door welk ,Z e /iel van die vrouw werd overheerscht, ze zouden verontwaardigd zijn geweest of _ llog erg(Jr _ misschien om hebben gelachen

bitter. ge<la0l"e V°0r01 dUmm- m"«kte b**< lijden

Niemand zou haar begrijpen, ieder 't bespottelijk vinden dat ze om zóó iets weg liep, om zóó iets haar

n lr? g"bl!elen & »» in 't heele geval

mets tragisch zijn als alleen de excentriciteit

Excentriciteit! Of ze daarom gevlucht was, of ze

zelfs geloovend m >t bestaan van zonde, niet 't zelfde

zou hebben gedaan, gedreven doer di eerste ' de

nr harfnekkiS «n int

kort' et"delT he7n-"'erke" »•«<! de tjjd haar gekort, en spoediger dan ze gedacht had, rolde de treil,

onder den kap van * centraal station, ui. den zwa" sosZil!" ' blau""witte lichl i" ballonnen.