Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijk theoretisch gewaad. Socialistische utopieën zwolg ze gulzig naar binnen; ze vroeg niet of een socialistische staat mogelijk, rechtvaardig, noodlottig wezen zou — ze vroeg een knuppel om den schijn te slaan; ze wou armoe van wie rijk waren, opdat ze niet langer hun deftige knoeierijen zouen kunnen verschuilen achter geldzakken en wierook-gebrand van klaploopers.

De leugen werd haar een slang, een lange, vettige slang, als olie sluipend over de witte Waarheid, ze besmerend met vuil. Ze begon te begrijpen waarom de Maatschappij dien gruwel duldde en goeie menschen hun oogen sloten voor de komedie om hen heen gespeeld, want ze begon den trots te doorzien, die liever het guichelspel negeert, dan erkennen wil dag in dag uit mee z'n dupe te zijn.

En ze zag dat alleen — geen God, wiens geschonden heiligheid lang geduldig is, om eindelijk de fiolen van Z'n toorn uit te gieten over de geschapenen naar Z'n beeld, die voor hun beeld een mom-bakkes binden, als jongens op vasten-avond.

Dus klonken Farmand en zij hun passies vast in beginselen, met den ernst van ziedende waarachtigheid.

Eerst toen liet ze zich schrappen als lid der Kerk, omdat ze tot nu in die Kerk haar Verleden had vastgehouden met een voor de wereld beginsellooze liefde.

Anna waarschuwde haar man telkens, dat hij Rinske voortjoeg naar den dood door sloopende opwinding.

14*

Sluiten