is toegevoegd aan uw favorieten.

Luide toernooien

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Juist door de volgehouden zuiverheid van zijn strofenbouw is dan het gedicht Charlotte, Eene Herinnering uit de Duinen, opmerkelijk, dat ik geheel overneem.

't Was zomer tot op Hollands duinen;

't Was middag, enkel licht en vreê;

Geen windje voerde van hun kruinen Het blinkend zand ter vlakte meê;

Geen koeltje rimpelde de zee:

En 'k smaakte er, in gepeins verloren,

Half neergevlijd, het schaarsch genucht. Omhoog, omlaag, uit land en lucht,

De stilte huivrende aan te hooren,

De harmonie van oceaan En westerkimme ga te slaan,

Tot mij een lieflijk ruischen streelde,

Tot gij verscheent uit de eikenblaan,

Gij, louter schoonheid, jeugd en weelde!

Uw blanke wangen zachtkens bloosden Omschaduwd door der lokken pracht,

Toen de allerliefste voetjes poosden,

Die ik bedeeld met wieken dacht Wijl 't paar u zwevend boven bracht; Uw blanker boezem mij deed dolen,

En wenschen "t glanzig huifsatijn,

Neen, 't luchtig zwierend gaas te zijn,

Waarin hij weeldrig lag verscholen;

Uw hand, de blankste die ik prees,

In 't mollig dons de plek mij wees,