Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En toch heeft die oude tijd de aangenaamste herinneringen bij mij achter gelaten. Juist omdat alles zoo onbeholpen zoo in-primitief was ingericht, waren die dagen zoo vermakelijk en kwam men voor de dwaaste toestanden te staan.

Zoo herinner ik rny, dat men in de eene stad andere spelregels had dan in een andere. Twee clubs Maren kampende; midden onder het spel kon men het niet eens worden (het betrof den off-side regel). Het liep zoo hevig, dat zich een weikelijke twist ontspon. Eindelijk werd door de een de heele centenkraam opgeborgen en uit was het met de pret.

Daartegenover staat, dat men ook vaak aantrof, dat de spelers onderling op intiemen voet met elkaar omgingen, zooals nu helaas maar zelden wordt aangetroffen. AA edstiijden waren geen verplichting, maar werden geheel op eigen gezag georganiseeid tusschen bevriende clubs. Men speelde geheel om het spel, zonder eenige bijbedoeling.

Vermakelijk was de bonte kleurmengeling van costuums bij spelers van een en dezelfde partij, maar nog grappiger de aanblik van een bekend doelverdediger, die in het heetst van het gevecht lustig zijn sigaar rookte of een ander die met zwarten kiespijndoek om getackeld werd. En dan een materiaal van de bovenste plank. Goal palen dun als tandenstokers, verbonden zonder of met heel dunne touwtjes. Kalklijnen kende men niet, het publiek paradeerde hier en daar heele stukken over het strijdperk.

Zij zijn nu verspreid over het gansche wereldrond de mannen, die dat alles mede gemaakt hebben, maar ook zij zullen aan die vroolijke dagen van weleer vaak met genoegen denken. Jammer is het zeer zeker, dat er weinigen of geen van die veteranen meer in de voetbalschoenen staan. Men is in Holland te spoedig een oude man aan wien het niet past het lichaam eens flink in beweging te zetten en een gezonde uitspanning te genieten. Men durft op zekeren leeftijd niet meer \oetballen, want het doet afbreuk aan prestige in zaken of huiselijken kring. Aan dat kleingeestig begrip hecht de Engelschman geen waarde. In zijn land is het getolereerd, dat een huisvader den bal voorttrapt en hij doet het met vreugde. Gelukkig de Engelschman!

En nu tot de hoofdvraag overgegaan: Waar heeft het leder het eerst in ons land minnaars gevonden.

De traditie leert ons, dat ergens in Haarlem het voetbalvuurtje het eerst is aangelegd, ongeveer in den jare 1879—'80. Aldus Muiier, de waardige vader van den Hollandschen A oetbalsport. Ofschoon beweerd is, dat ook het oosten als punt van uitgang moet beschouwd worden, achten wij toch de verklaring van den verdienstelijken eere-voorzitter van den bond voor het betrouwbaarst. Het was rugby wat er gespeeld werd onder knapen van 13 a 14 jaar, die de fondamenten legden voor de Iiaarlemsche Eootball Club.

De eerste vonken woeien over naar de hoofdplaats, terwijl de H. F. C. weldra een zusje kreeg aan de vereenigirig Excelsior. De Hagenaars en Rotterdammers bleven niet vreemd van het spel. In 1883 werd de Haagsche Voetbal Vereeniging

Sluiten