is toegevoegd aan uw favorieten.

Van Eems tot Schelde

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijde het uitzicht af. Een laan voert door dit geboomte naar een kringvormige, opene ruimte, door linden en enkele acacia s omringd. Slechts één toegang, oorspronkelijk een ophaalbrug, voert naar het gebouw, een weg, door water begrensd en met een dak van oude linden overwelfd. Een rij populieren ter zijde van het huis suizen melancholiek en fluisteren weemoedig de geschiedenis van het verleden, die zij bij overlevering vernomen hebben. Zij verhalen van de vroegere dubbele abeelenlaan aan den straatweg, die hot buiten in tweeën verdeelde; van de beide oprijlanen, waarvan alleen de westelijke gedeeltelijk overbleef; van den oorspronkelijken tuin, waarvan thans bijna niets

meer aan den ouden toestand herinnert.

Hofwyck is dus op verre na niet meer, wat het geweest is. Het bosch, ten noorden van den heirweg gelegen, vertoonde een langwerpig vak, met rechte paden doorsneden; de verschillende langwerpige vakken, beplant met eiken, elzen, beuken, mastboomen uit Breda en „Tapouyers" uit Brazilië, zijn verdwenen; de vroegere Rijnspoorweg (thans Staatsspoorweg) heeft in 1869 aan de noordzijde Hofwyck besnoeid en loopt schuin over de gronden van het vroegere overbosch.

Hofwijck heeft in de negentiende eeuw een treurige geschiedenis doorgemaakt; een tijdlang zag men zelfs in den tuin een vetfabriek verrijzen. Nog treuriger toekomst scheen het historisch beroemde gebouw te zullen hebben, toen het in 1849 voor afbraak verkocht werd. In dezen tijd werd Hofwyck aangekocht door Mr. Guillaume Groen van Prinsterer, die, uit piëteit voor Huygens, Hofwyck voor verdere slooping bewaarde.

Wij vervolgen thans onzen weg langs den Vliet over den Staatsspoorweg. Tot Wijkerbrug en nog verder is de rechterzijde van den Vliet door de heerlijkste weiden onafgebroken begrensd, terwijl aan de overzijde de buitens naast elkander verrijzen, niet uitmuntend door trotschen bouw, maar door boomgewas en waterpartijen, terwijl alle het uitzicht open hebben over de vlakte. Prachtig liggen daar Lusthof, Vreugd en Rust, Rusthof (een bezitting van wijlen Prinses Marianne, thans van Prins Albert van Pruisen), Noordervliet en andere.

Zoo naderen wij Wijkerbrug, een bekende uitspanning aan den Vliet met fraai aangelegden tuin. In de laatste helft der vorige eeuw werd hier een buiten aangelegd tot „een alleraangenaamste en plaisantste herberg", zegt een schrijver der vorige eeuw, welke uitspraak nog ten volle juist is.

Voorbij Wijkerbrug grenzen nog de fraaie buitens Eemwijk, Nieuw Vroonestein, Leeuwenstein en Damzicht aan den Vliet, alle door dicht geboomte omringd. Leeuwenstein (de bezitting van Prins Albert van Pruisen, afkomstig van Prinses

Marianne) staat ledig.

Hiermede zijn wij Leidschendam genaderd.