Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

rijkdom van kleurschakeeringen te voorschijn roepen, zooals alleen Holland die kent; het helder en zuiver hemelsblauw, dat tusschen de zwevende wolken het geheel overwelft; de lenteadem van het zuiden, die het woud leven inblaast, terwijl duizenden gevleugelde zangers hun liederen kweelen in het dichte gebladerte.... zeker overmeesterend zijn de indrukken, die van alle kanten op ons aandringen, ons overstelpen en toch niet vermoeien.

"N\ ij gaan de plaats over, voorbij die schilderachtig gelegen woningen van tuinman en boer op de open plekken in het bosch; de duiven kirren in het sparrengeboomte; de koekoek roept; nog één donkere boschweg door, nog eenige lagere bosschen langs, en wij staan voor de duinweide achter het huis, waarover 111 de verte een enkele eenzame boerenwoning met gewitte muren opdoemt. Thans den weg gevolgd, eerst met zachte rijzingen en dalingen in het hakbosch, daarna sterker klimmend of neergaande, het duin over, de duinvallei in, enkele groepjes dennen- en het kreupelhout door, die liet grijs der duinen met hun helm en gagel afwisselen, nu eens in een berkenboschje met zacht lichtgroen, en daarna, ons neervlijende, 0111

Roerloos te liggen onder bewogen luchten In duinendelling,

Om mij en over mij schaduwen voort te zien vluchten,

Het helm te zien wuiven van zandige helling En peinzend te luisteren, —

Te luist'ren naar zangen, die over de duinen komen Aanzw ieren van zee, en 't nauwlyks hoorbaar bewegen Der ziel, wen de ingespannen gedachten er droomen V an schoonheid, als vlinders ontpoppend, blij,

\\ eek-trillende al hooger en hooger komen gestegen,

En dan steeds te grijpen en aldoor nader te grijpen,

Om ze eindlijk in 't zuiver geknoopte woordnet te vangen.

Charlotte van Herwerden.

Zoo moet de dichter gevoelen op deze plek.

En al zijn wij niet meer dan een eenvoudige gids, die u rondleidt door dit landschap, misschien nog meer met een wetenschappelijk dan wel met een dichterlijk oog, toch wordt er een onbestemd gevoel van voldaanheid en genieten 111 ons levendig, wel niet door dichterlijke beelden vertolkt, maar toch onwillekeurig opgewekt en gevoeld door dit natuurschoon.

Toon w ij eenige Duitschers op een wetenschappelijke excursie ook door deze duinen geleidden, bleven zij op deze plek, waar wij hen met voordacht onverwacht brachten, plotseling stilstaan, zwijgend, eenige minuten door verbazing in zichzelf verloren. „Klein Zwitserland!" riep ik, en zij ontblootten het hoofd. Xog eens weer naar boven, het naakte duin op door een hollen weg, en zie,

Sluiten