Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Met Zutfen tot uitgangspunt volgen wij met ons fietspaard den Baakschen weg* naar het zuiden, die op korten afstand van den I.Jsel loopt. Als wij bij de Batterij komen, zien wij, dat de kronkelende stroom zicli met een breede bocht een eindweegs van „de Jager" tot hier schier onmiddellijk naast den weg heeft bewogen. Deze weg, meest begrensd door vruchtbare gras- en bouwlanden, is eentonig; wij houden dan ook eerst halt, als wij de bosschen van het kasteel Baak aan een weg zien verrijzen, die den onzen kruist. Wij volgen dien weg en zien na enkele minuten het kasteel vóór ons, door grachten ingesloten. Het huis Baak was reeds in 1326 een bekende havezate en vormde eens een verdedigbaar kasteel. In 1739 werd dit afgebroken; de oude grachten werden later gedempt, en zoo werd liet in de 19e eeuw liet schoone buiten, dat wij thans vóór ons zien. Een stompe, vierkante toren met gekanteelde muren op het buiten herinnert aan de vroegere kapel.

Ginds in het westen over de bouwlanden ligt aan den IJsel het dorpje Bronkliorst. Dit stille, vergeten plaatsje, schier door geen vreemdeling bezocht, vormde vóór 1795 een kleine graafschap en bannerij, welker machtige heeren, die in de Geldersche geschiedenis en de burgeroorlogen bekend zijn, zetelden in een slot. waarvan het laatst overgebleven gedeelte, de toren, in 1828 werd afgebroken. Een heuvel, steil bij de uiterwaarden oprijzend, begroeid met eénig wild geboomte, waar een paar zware steenen kogels nog aan het verleden herinneren, wijst de plek aan van het oude slot, dat eens hier machtig troonde aan den IJseloever. De heeren van Bronkhorst waren vrije en onafhankelijke dynasten, die landvorstelijke rechten verwierven, oorlog voerden, verbonden sloten, leen- en dienstmannen hadden, het opperste rechtsgebied bezaten, munt deden slaan, tollen deden heffen, land- en stadsrechten aan hun onderzaten verleenden. De heerlijke macht werd gefnuikt in de ll>e eeuw, toen Bronkhorst de oppermacht van Gelderland moest erkennen, en sedert ging de heerlijkheid langzaam te gronde. Het dorp Bronkhorst wordt enkel door arbeiders bewoond. De vroegere kerk is verbouwd tot school.

Wij volgen van Baak de route naar het noordoosten; waar de Hackfortsche beek

den weg snijdt, zien wij, omgeven door trotsch geboomte, over een watervlak met een schilderachtigen watermolen op den voorgrond, het kasteel Hackfort met zijn koepeltoren, in de 14e eeuw als weerbaar kasteel bekend, thans een buiten. Een overlevering vertelt, dat op liet, goed door Berendt van Hackfort (overl. 1557» een woning werd gebouwd zonder vensters voor een blinden liereman. Heer Berendt zou in zijn jeugd, om de ouderlijke kastijding voor zijn loszinnigheid te ontgaan, met dien liereman onder een valschen naam het land hebben rondgezworven. Toen de liereman later blind op het kasteel kwam, herkende de heer zijn vroegeren reisgezel, en hij droeg zorg voor hem. Daar de blinde geen licht noodig had, liet hij een donkere kamer voor hem bouwen, zegt het verhaal.

Sluiten