is toegevoegd aan uw favorieten.

Waarheid en droomen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De kinderen stonden en staarden 't aan,

En 't een zei aan het ander:

»Och, waar' dat schoone kindje hier,

Wij speelden met elkander."

En de oude in haar leunstoel met bril en toer,

Keek op bij deze rede:

»Wie zou dat schoone kindje zijn ? . ...

Gij speelt er altijd mede."

Inderdaad, de vergissing der kinderen is verschoonlijk: het onderscheid is ook zoo erg groot. En laat dat zoo zijn! Oud te worden, is geen kwaad, als maar niet alles aan ons en in ons te gelijk mede oud wordt. En dat is niet noodig. De dichter Tègner heeft ergens gezegd, dat de ouderdom sneeuw strooit, niet alleen in het haar, maar ook in het hart. Zou dat regel zijn ? Als er sneeuw op een vulkanischen grond valt, smelt ze: dat kan de Etna leeren. Misschien is het, omdat mijn hart wat warm van temperatuur is uitgevallen, dat ik van de sneeuw in het binnenste nog niet veel merk. Schleiermacher is de eenige niet, die zich zeiven beloofde dat hij, oud wordende, jong zou blijven, — en woord hield. Er zijn dwergen, die dezen reus dit hebben nagedaan, door 's mans zevenmijlslaarzen aan hunne kleine voeten te doen.

Ja, er is een middel — ik sprak er reeds vroeger van — om ouderdom en jeugd in één zelfden mensch te vereenigen, zooals de oranjeboom aan één stam het groene blad, den zilveren bloesem en den gouden vrucht draagt. Een dichter zong er van:

Eenmaal wordt het kind een man,

Die veel treffelijks wil en kan;

Eenmaal wordt de man een kind,

Zwak zooals men kindren vindt!

Waart gij lang een kind van God,

Grijsaard-Kind ! dan heil uw lot!

Grijsaard-Kind. Een eigenaardige combinatie, die mij denken doet aan de bekende Kind-Vrouw uit den David Copperfield van Dickens. Nu, wat het grijs-worden aangaat daaraan heeft het mij niet ontbroken. Een groene grijsheid — zegt men — een spar onder de sneeuw; ik