is toegevoegd aan uw favorieten.

Waarheid en droomen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ja, namelijk op deze wijze. De Burgemeester, Jhr. Van Foreest, was

krank en verzocht mij, daar de overige leden van het dorpsbestuur wel

wat erg dorper waren om den koning toe te spreken, bij die gelegenheid hem te vervangen.

Jonathan een politiek persoon! .. ..

— Ja, maar voor vijf minuten: langer heeft het niet geduurd, en ook heb ik mij noch vroeger, noch later ooit op dat glad ijs gewaagd.

at >k nu echter deed, deed ik van harte: kunt gij er aan twijfelen? Denk eens, Koning Willem II te begroeten, den held van Waterloo, maar ook van Hasselt en Leuven, — en dat voor een oud-jager van de Leidsche Hoogeschool! Het was inderdaad een buitenkansje, dat en blijden en feestehjken dag van Oranje's doortocht tot een twee- en

driedubbel feest maakte! maar ach! hoe weinig dacht ik toen, dat

ik slechts zeven jaren daarna den tweeden Willem opnieuw, maar dan op een geheel andere wijze terug zou zien!....

Op welke wrjze dan?

Men kan dit lezen in het derde Oranjegekleurd opstel in mijn boek: De koning gaat ten gr ave (3 April 1849). Ook die ontmoeting vergeet ik niet. Om daartoe te komen, trok ik van mijne toenmalige huisgenoote en huisbestierster, mijn lieve zuster Betsy, Jonathan's Editha

sedert, helaas! mede, zij het dan veel eenvoudiger en stiller, ten grave gebracht — van haar dan vergezeld, trok ik naar de heide van Tilburg, in welke stad de koning gestorven was. Tilburg, het lievelingsverblijf van Willem II, de stad, die de koning zoo liefhad, dat hij gelukkig was, als hij voor dit plaatsje zijne schoone residentie mocht verlaten, en aldaar zijne voor een vorst waarlijk schamele woning betrekken, en op zijn geliefde nabijgelegen heide de militaire oefeningen kon

doen houden, waarvan hij, soldaat in hart en nieren, zoo hartstochtelijk veel hield!. ...

Welnu . daar ligt de heide .... maar helaas! de koning, ja, kwam maar nu gansch anders dan voorheen. Niet te paard als de elegantste ruiter, dien men met oogen zien kon, aan het hoofd zijner troepen, neen, in liggende houding, dood en roerloos uitgestrekt in de prachtige rouwkoets, die hem van Tilburg naar de residentie vervoerde. Welk een droevig tooneel! Het kan niet beter beschreven worden, dan door