is toegevoegd aan uw favorieten.

Algemeene geschiedenis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Miltiades, die bekend was met de Perzen, hun leger, luin strategie, was aangewezen om Athene's hoofd in den strijd te worden. Zoo geraakte Themistocles met zijn plannen voor een vloot en haven op den achtergrond.

Miltiades nam andere maatregelen. Hij wist, dat de Perzische boogschutters in het gevecht man tegen man niet bestand waren tegen het Grieksche, met zwaard en lans gewapende leger, mits dit goed gedisciplineerd stand hield. Dit laatste zocht Miltiades door gestadige oefening te bereiken. Natuurlijk was de tegenstelling tusschen Themistocles en Miltiades zeer scherp, daar het een politieke vraag van den eersten rang betrof. In Themistocles' plannen was een breede plaats toegekend aan de theten, de lagere standen; aan hen zou men dus politieke rechten niet langer kunnen onthouden. Maar daartoe waren de regeerende klassen, die sedert Clisthenes de leiding van den staat in handen hadden, niet te bewegen, te meer, daar zij alleen het leger vormden en voor zich de eer opeischten voor het vaderland te strijden en te sterven. Natuurlijk stond hierin Miltiades aan hun zijde. Voorloopig dreef deze laatste hoven. Men zou den vijand te land afwachten; van de vlootplannen was geen sprake meer.

In 492 nam Mardonius in Klein-Azië het opperbevel over de Perzische krijgsmacht op zich. Gevaar scheen er weinig. De Grieken waren verdeeld;

op tal van staten kou Perzië rekenen. Toen dus de Koning in 492 boden naar Griekenland zond om aarde en water ten teeken van onderwerping te vragen,

werd deze eisch zoo goed als overal ingewilligd. Slechts Athene en Sparta Verbond van weigerden; daar wierp men de gezanten in het Barathrum, hier in een put. ^g10"®,™1 Door deze gewelddaden wilde de bovendrijvende partij de breuk met Perzië onheelbaar maken. Te Athene waren dat Miltiades en de zijnen, te Sparta Cleomenes I en zijn partij. Deze stond destijds op het hoogtepunt van zijn macht. Den eeuwenouden strijd met Argos had hij door een gelukkigen veldtocht tot een goed einde gebracht. Argos had alle onderhoorige steden verloren. Te gelijker tijd verbond Cleomenes zich met Athene voor den toekomenden strijd. In 491 werd ten slotte op Cleomenes' aandrijven zijn ambtgenoot Demaratus afgezet; Leotychides volgde hem op.

Het Perzische veldtochtsplan was goed overlegd. Een groot leger zou door Eerste misThracië en Macedonië naar Griekenland trekken, gedekt en beveiligd door '"luLT™" een sterke vloot. In 492 werd dit plan uitgevoerd. Maar het leed volkomen Mard01»us>

492.

schipbreuk Het leger had veel te strijden met de vijandige Thracische stammen.

Maar de zaak werd beslist, toen de vloot bij het schiereiland Athos door een geweldigen storm werd beloopen en zoo goed als geheel werd vernield. Daardoor moest ook Mardonius wel met het landleger terugtrekken. Griekenland kon herademen. Maar slechts voor een oogenblik. Darius dacht er natuurlijk niet aan zijn plannen op te geven. Hij besloot den langen omweg door Thracië en Macedonië te vermijden, dwars door den archipel te trekken en zoo de Grieken in hun hartader aan te tasten. Dit nieuwe plan werd aan Datis