Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Conflict tus- Intusschen was in West-Griekenland het conflict ontstaan, dat den alge-

schen Cor- ^ , . 7 °

cyra en nieeneu Ijnekschen oorlog' zou doen ontbranden en Athene ten val zou C436"vig!' brengen. De stad Epidamnus in Illyrië, een gemeenschappelijke kolonie van Corinthe en Corcyra, had haar regeeringsvorm in democratischen geest veranderd. Maai de verjaagde aristocraten deden de stad overal afbreuk door land- en zeeioof, Epidamnus zocht dus hulp bij Corcyra en, toen dit weigerde, bij Coiinthe. Hier was men gaarne bereid Epidamnus te hulp te komen of liever om Corcyra een hak te zetten. Corinthe zond over land troepen naar Epidamnus, dat in 43(3 door de aristocraten en de nu met hen verbonden Corcyraëers en Illyriërs van de zeezijde werd ingesloten. Om de bedreigde stad te ontzetten, lustte Corinthe een groote vloot uit, die nu op haar beurt Corcyra bedreigde. Maar Corcyra overwon: de Corinthische vloot werd verslagen; Epidamnus viel; Corcyra beheerschte weer de Ionische zee. Dat liet Corinthe natuurlijk niet begaan; het rustte zich toe tot een nieuwen strijd en riep de hulp van al zijn bondgenooten in. Corcyra gevoelde zich, hoewel voorloopig overwinnaar, toch ernstig bedreigd en riep noodgedrongen in 433 de hulp van Athene in.

Pericles had van den aanvang af ingezien, welke gewichtige gevolgen de oorlog tusschen Corinthe en Corcyra voor Griekenland moest hebben. Daarom

H°Athened" ^ia(^ ^ z^n maa^regeletl genomen en zoowel financieel als militair Athene versterkt. Hij zag, dat Athene het verzoek van Corcyra niet kon afwijzen, maar hij zag ook de bezwaren, die aan de inwilliging verbonden waren. Gaf men hulp, dan zou Corinthe zich onvermijdelijk tot Sparta wenden; weigerde men, dan zou Corcyra zich aan Corinthe onderwerpen en daarmede de macht van den Peloponnesischen bond op bedenkelijke wijze worden versterkt. Deze laatste overweging gaf ten slotte den doorslag; overeenkomstig het gevoelen \ an Pericles besloot men Corcyra te hulp te komen. In 433 werd dus een siag bij kleine Atheensche vloot naar het Westen gezonden. Bij Corcyra kwam het nog in corcyra, 433. hetzelfde jaar tot een zeeslag, waarin de verbonden Atheners en Corcyraeërs door de Corinthiërs werden verslagen. Daarmede was de krijg tusschen Athene en Corinthe uitgebroken.

Corinthe aarzelde geen oogenblik den krijg te aanvaarden. Het vond al spoedig een gelegenheid om Athene de hulp aan Corcyra betaald te zetten. In dezen tijd had Perdiccas II van Macedonië Athene den oorlog verklaard hij begon met de Atheensche bondgenooten aan zijn kusten op te ruien. Dat Afval van gelukte; een groot verlies was het voor Athene, dat het sterke Potidaea

Potidaea, 434. <? ' n- i • i

aivalhg werd en zich met haar moederstad Corinthe in betrekking stelde. De Atheensche krijgs- en scheepsmacht, die naar Macedonië werd gezonden, was te zwak 0111 Potidaea te heroveren. Toch gelukte het haar het grootste gedeelte van het Atheensche gebied op Chalcidice te behouden.

Oorlog van

Zoo was op twee plaatsen te gelijk de strijd van Corinthe en Athene Corinthe," ')e£onnen- Pericles dacht er niet aan den oorlog langer door concessiën uit 4.J3. te stellen; hij zag, dat èn in Corcyra èn in Potidaea Athene's heerschappij

Sluiten