Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Tegenover Griekenland bleef Darius voorloopig evenals zijn vader geheel neutraal. Maar toen Athene op Sicilië was overwonnen, begreep hij, dat bij den aanstaanden val van het Atheensche rijk ook Perzië zich van een deel van den buit moest verzekeren. Daarom stelde hij zich in verbinding met Sparta, dat gaarne beloofde den Koning ter wille te zijn bij de herovering der door Athene vóór jaren bezette Klein-Aziatische steden.

Zoo werd Athene van alle zijden bedreigd. Geen wonder, dat het volk zich vol woede keerde tegen de radicalen, die de expeditie naar Sicilië en den oorlog met Sparta hadden doorgedreven. De conservatieven kwamen weer Regeeringsaan het roer; een nieuw regeeringscollege van tien leden, de probuien, werd YeTt?,enë8 ingesteld, aan wie het geheele staatsbestuur tijdelijk werd overgedragen. Deze 413, nieuwe regeering poogde te redden wat te redden viel. Het overschot van het leger werd gereorganiseerd; de vloot werd hersteld. Ongelukkig ontbrak de zenuw van den oorlog zoo goed als geheel. De bondgenooten werden Athene in het ongeluk ontrouw en begonnen de schatting te weigeren. De draagkracht van Athene zelf was sterk geslonken; Attica lag verwoest; de zeeoorlog belemmerde den handel. Maar men deed wat men kon en bereidde zich voor tot den laatsten wanhopigen strijd.

Die strijd begon in 412 in Ionië. Op aandrang van Alcibiades had Sparta een vloot uitgerust, die in de Klein-Aziatische wateren verscheen en daar Ohios en andere Atheensche bondgenooten tot afval noopte. Bijna het geheele vasteland van Ionië en Aeolis ging voor Athene verloren; Sparta aarzelde niet alles aan Perzië af te staan; in naam des Konings sloot de satraap Tissaphernes met Sparta een verbond. Maar nu zou Athene bewijzen, dat het nog niet geheel verslagen was. Een Atheensche vloot verscheen in Ionië en redde ten minste Samos en nog eenige andere bezittingen; maar Milete kon zij toch niet heroveren. Maar er daagde voor Athene hulp. Alcibiades, wiens Alcibiades in raad nog steeds te Sparta veel vermocht, begon het valsche van zijn positie K,eiJ2Azië» meer en meer in te zien. Van zijn kant wilde ook Koning Agis den invloedrijken vreemdeling gaarne den voet lichten. Vandaar dat Alcibiades het gevaar ontliep en zich naar Tissaphernes begaf. Ook dezen wist hij spoedig voor zich te winnen; hij maakte hem duidelijk, dat het niet in Perzië's belang was om Sparta ten koste van Athene groot te maken; Perzië moest beide partijen tegen elkander in evenwicht en door elkander in bedwang houden. Bovendien hoopte Alcibiades door tusschenkomst van Perzië naar zijn vaderland terug te keeren. Tissaphernes ging op zijn denkbeelden in en begon zijn steun aan Sparta te onttrekken. Wel veroverde de Spartaansche vloot nog Rhodus,

maar het einde van haar victorie was gekomen. Intusschen had Alcibiades nieuwe betrekkingen met Athene aangeknoopt.

In Athene waren in 411 ernstige woelingen uitgebroken. Onder den Aristocratiinvloed van de ongelukken der laatste jaren was de ontmoediging hand over SCgreepateS hand toegenomen. De radicale democratie leed zwaar onder den last derAthene.411-

Sluiten