Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

der munt; Alexander trok naast de gouden de zilveren munt als koninklijk regaal aan zich en maakte daardoor een einde aan de chaotische verwarring op dit stuk. In plaats van den dubbelen standaard van Perzië kwam de enkele, de zilveren standaard, die in Athene en Corinthe reeds lang had geheerscht. In verband daarmede werden ook de financiën beter geordend. Daarentegen werd in de administratie betrekkelijk weinig veranderd.

Niettemin bleef Alexander's positie altijd in hooge mate tweeslachtig. Vooi Giieken en Macedoniërs was hij de volkskoning met geenszins onbepeikte macht; voor de Aziaten was hij wel de veroveraar, voor velen zelfs de bevrijder, maar de legitieme vorst was hij niet, geen Koning bij de gratie

Uoüs. In dat opzicht is Alexanders positie met die van Napoleon te vergelijken. Daarom maakte Alexander gebruik van de begroeting der priesters van Ammon door meer en meer voor zich goddelijke eerbewijzen te eischen en zich als heros, als halfgod, als god zelfs te laten vereeren: daardoor ontstond ook geen strijd met de godsdienstige

beschouwingen der Hellenen, naar wier voorstelling tal van goden vroeger menschen waren geweest. Van Oost naar West, van Griekenland tot Indië ontstond naast de bestaande eerediensten die van Alexander. Zelfs in Athene werd in 324 besloten Alexander als Dionysus onder de staatsgoden op te nemen. Daarmede was de oude Aziatische beschouwing, dat de monarch van hoogere formatie is dan de overige menschheid, ook naar Europa overgegaan:

zij is sedert gemeengoed van alle Hellenen in Azië en Europa geworden. Van hen hebben de Romeinsche Keizers den dienst van den vorst en zijn huis overgenomen. En nog in onzen tijd leeft deze eigenaardig Oostersche beschouwing voort in den eerbied, die men aan vorsten pleegt te betoonen.

Nog in zijn laatste levensjaren heeft Alexander zich met de Grieksche Athene zakên moeten bezighouden. Athene verhief zich onder de beproefde leiding van mannen als Lycurgus, Demades en Demosthenes weer tot zijn ouden stoffelijken bloei. Het werd weer een van de eerste handelssteden der wereld.

In dat opzicht schenen de tijden van Pericles te herleven, ook hierin, dat tal van heerlijke bouwwerken werden voltooid, het arsenaal in den Piraeëus, het theater van Dionysus, het Stadium, het Lyceum. Door de uitnemende zorg van Lycurgus waren voor dat alles de middelen in ruime mate beschikbaar. Maar ook de politieke strijd bleef als vanouds woeden. Aeschines hervatte ziju oppositie tegen Demosthenes, maar moest in vrijwillige ballingschap gaan; eenige jaren daarna is hij gestorven. Lycurgus'volgde hem in den dood.

Kort daarna, in 324, stelde Alexander aan alle Grieken een eisch, die

Tetradrachmon van Alexander den Groote.

Sluiten