Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leden bovendien groote verliezen door ziekte. De Carthagers schepten nieuwen moed; zij zochten betrekkingen aan te knoopen met Rome's buitenlandsche vijanden; in Rome zelf begon men zich ernstig ongerust te maken over den afloop van den oorlog.

De meeste bevelhebbers der Romeinen vóór Carthago hadden hun taak slecht vervuld; een van de weinige officieren, die zich door zijn beleid had onderscheiden, was de jonge Scipio Aemilianus. Ter wille van hem week men af van de bepaling, dat niemand tot consul mocht worden gekozen,

tenzij hij den drie-en-veertigjarigen leeftijd had bereikt en de verschillende ambten had bekleed, waarvan de vervulling aan die van het consulaat moest voorafgaan. Scipio Aemilianus werd tot consul gekozen voor het jaar 147 en kreeg het opperbevel in Africa. Hij slaagde er in om Carthago geheel in te sluiten; een vreeselijke hongersnood begon de bevolking te teisteren; toen gingen de Romeinen tot den aanval over. Dagen lang duurde de verwoede ondergang strijd in de straten der stad; kwartier voor kwartier moest worden veroverd,vanCja4r6thag0 niet het tiende gedeelte van de bevolking viel levend in handen van de overwinnaars. Op bevel van den Senaat werd wat er nog van Carthago over was, in brand gestoken; de plaats, waar de stad had gestaan, werd vervloekt;

haar gebied tot een Romeinsche provincie gemaakt, die den naam Africa kreeg.

In dezelfde jaren, gedurende welke Carthago werd belegerd, kwam een einde aan de schijnvrijheid van Macedonië en Griekenland. De inmenging van den Senaat in de binnenlandsche geschillen, die daar na den slag bij Pydna heerschten, verwekte een vijandelijke stemming tegen de Romeinen. Daarvan maakte een zekere Andriscus gebruik, die zich voor een zoon van Perseus Oorlog tegen uitgaf. Hij deed een poging om het oude Macedonische rijk te herstellen; Aug"u8.8' van Thracië uit maakte hij zich van Macedonië meester en bezette ook een gedeelte van Thracië; herhaaldelijk versloeg hij de Romeinsche legers. Eerst Q. Caecilius Metellus, geholpen door Attalus van Pergamum, slaagde er in om den avonturier te overwinnen; hij moest naar Thracië vluchten en werd toen door zijne aanhangers uitgeleverd. Toen maakte de Senaat tevens een einde aan het bestaan der vier Macedonische republieken, die slechts een bron van twisten waren geweest; hij stelde een provincie Macedonië in,

welke geheel Macedonië benevens Thessalië, Epirus, de Ionische eilanden en een deel van Illyrië omvatte.

Kort daarna kwam ook Griekenland onder het directe bestuur van de Romeinen. Aanleiding daartoe gaven de voortdurende twisten tusschen den Achaeischen Bond en Sparta. Bij die twisten riep Sparta altijd de beslissing R0me in van den Senaat in, en werd dan in het gelijk gesteld. Dat verergerde de vijandige stemming, die in den Achaeischen Bond tegen Rome bestond, sinds schen Bond. hij duizend gijzelaars naar Italië had moeten zenden; dat de overgeblevenen van die gijzelaars in 150 hunne vrijheid terugkregen, kon geen verbetering meer wekken in die stemming. Bovendien verminderde het ontzag voor Rome's

Sluiten