Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Mithradates en de zeeroovers zochten zijn bondgenootschap. Maar toen Pompejus versterking had gekregen, won hij langzamerhand terrein, zonder dat er een beslissende slag werd geleverd. Onder de aanhangers van Sertorius brak tweeSertorius dracht uit; vooral M. Perperna, die zich slechts noode onder hem had gesteld, ' werkte in het geheim om hem ten val te brengen; in 72 werd Sertorius door sluipmoord uit den weg geruimd. Perperna stelde zich in zijn plaats, maar kon deze niet innemen; binnen eenige maanden werd hij door Pompejus verslagen. Geheel Spanje moest de heerschappij van Rome weder erkennen; in 71 keerde Pompejus naar Italië terug.

slavenoorlog Tegelijk met hem kwam een ander veldheer na een gelukkig ten einde 73-7i- gebrachten krijg in Rome terug. In 73 waren een aantal gladiatoren uit Capua ontvlucht, meerendeels Galliërs, Germanen en Thraciërs, die in den krijg gevangen waren genomen. Een hunner, de Thraciër Spartacus, nam het bevel op zich en toonde zich dat waardig; hij vormde uit zijne mannen, die snel versterkt werden door toeloop van andere slaven, een legertje, dat verwoestend door Beneden-Italië trok. Van alle kanten stroomden de slaven onder zijne vanen, toen hij de tegen hem uitgezonden troepen had verslagen; duizenden Kelten en Germanen, Thraciërs en Aziaten liepen weg uit de slavernij; het eerste gebruik, dat zij van de vrijheid maakten, was het nemen van weerwraak; moord en plundering heerschten in gansch Beneden-Italië. Toch wist Spartacus eenige orde te brengen onder deze woestelingen, wier aantal tot 70000 klom. Hij voerde hen naar Noord-Italië, opdat zij vandaar naar hun geboorteland zouden terugkeeren, en versloeg onderweg de beide consuls van het jaar 72, die zich achtereenvolgens in zijn weg stelden. Maar in den roes der overwinning besloten de slaven in Italië te blijven en zich meester te maken van Rome om daar al hun hartstochten te vieren. Dat gelukte hun niet; zij trokken daarop naar Beneden-Italië.

M. Licinius

In Rome zette men het op het uiterste om een einde te maken aan "dwingt de dezen gruwelijken oorlog, die heel Italië dreigde te verwoesten. De praetor slaven, 7i. Licinius Crassus — dezelfde, die met Sulla de Samnieten had verslagen voor de Collinische poort — kreeg de opdracht om de slaven te bestrijden. Hij spande alles in om hen zoo spoedig mogelijk uit te roeien, opdat niet aan Pompejus, wiens terugkeer uit Spanje verwacht werd, mede de eer ten deel zou vallen van dezen oorlog te hebben beëindigd; die eer wenschte hij voor zich alleen. Crassus drong Spartacus terug naar het uiterste Zuiden en sloot hem daar in; uit die insluiting ontkwamen de slaven nog, maar toen zij zich daarop in twee afdeelingen splitsten, werden deze achtereenvolgens door Crassus verslagen en zoo goed als vernietigd; ook Spartacus sneuvelde. Een bende van 5000 man, die Noord-Italië bereikte, werd daar in de pan \ gehakt door Pompejus.

Consulaat ® >

van De beide veldheeren, die aan het einde van het jaar 71 naar Rome

Crassus, 70.

terugkwamen, verlangden een belooning voor de aan het vaderland bewezen

Sluiten