Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

men pleegt hun den naam van tyrannen te geven. Zoo wist Postumus tien jaren lang zich als beheerscher van Gallië staande te houden; het gelukte hem dit land van de Franken te zuiveren en hij maakte hen zelfs tot zijne bondgenooten; ook Spanje en Britannië erkenden zijne heerschappij.

Toch gelukte het aan Gallienus om de versplintering van het rijk te beletten. Verschillende tegen-keizers werden achtereenvolgens door hem verslagen; maar Postumus bood hem nog het hoofd. In 268 werd Gallienus vermoord ten gevolge van een complot van aanzienlijke officieren, die een hunner,

Claudius, tot Keizer uitriepen; als zoodanig werd hij in het geheele rijk,

behalve in Gallië en Britannië, erkend.

Claudius II heeft een begin gemaakt met het terugdrijven van de Ger- claudius 11, manen uit de door hen bezette Romeinsche landen. Bij Naissus (het tegen- De Goten bij woordige Nisch, in Servië) bracht hij in 269 aan de Goten een geweldige nederlaag toe, ten gevolge waarvan zij over den Donau moesten terugtrekken. 269. Het door hem begonnen werk werd door Keizer Aurelianus voltooid. De Aureiianus,

*tt T, 270—275.

Alamannen werden door hem uit Italië verjaagd; om Rome voortaan te verzekeren tegen aanvallen van buitenlandsche vijanden, begon hij de stad met nieuwe muren te omringen. Hij verdreef verder de Goten en Vandalen uit Pannonië; van de herovering van Dacië zag hij af; de Donau werd weder rijksgrens.

Toen wendde Aurelianus zich naar het Oosten. Gedurende het tijdvak zenobia,

, , Koningin van

van verwarring, dat op de gevangenneming van Valerianus was gevolgd, was Paimyra. Odaenathus, de bestuurder van Paimyra — de hoofdstad eener oase in de Syrische woestijn, die sinds Trajanus tot het Romeinsche rijk behoorde —

trouw gebleven aan Gallienus; hij had belangrijke diensten bewezen in den strijd tegen de Perzen en Mesopotamië op hen heroverd. Odaenathus voerde

den titel van Koning van Paimyra; Gallienus verleende hem bovendien den titel van „Dux Orientis" (aanvoerder van het Oosten). Na zijn overlijden heerschte zijn weduwe Zenobia als Koningin over Paimyra. Zij was een hoogst ontwikkelde vrouw, een geboren heerscheres, en wordt wel eens „de tweede Semiramis" genoemd. Haar eerzucht spoorde haar aan om haar regeering over geheel West-Azië uit te breiden; behalve de Syrische landen had zij reeds een groot deel van Klein-Azië en Egypte onder haar macht gebracht. Aanvankelijk had Aurelianus haar erkend; toen zij echter

ook Bithynië wilde veroveren, besloot hij haar den oorlog aan te doen. Zenobia werd verslagen en in Paimyra ingesloten; bij een poging tot ontvluchten viel zij in handen der Romeinen. Aurelianus schonk haar het leven en spaarde Paimyra; de raadgevers der Koningin, daaronder haar minister Longinus, een beroemd wijsgeer, werden ter dood gebracht. Reeds was de Keizer op den terugweg naar Rome, toen een opstand in Paimyra

A» G3

Munt met het portret van Koningin Zenobia,

Sluiten