is toegevoegd aan uw favorieten.

Algemeene geschiedenis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met den Keizer in vriendschappelijke verstandhouding. In het leger vai Narses bevonden zich groote afdeelingen Longobarden. Zoo kenden velen vai hen Italië. Zoolang Justinianus leefde, bleef deze vriendschap bestaan; maa onder Justinus veranderde dat. De Longobarden, door de Gepiden in he nauw gebracht, riepen s Keizers hulp in, maar deze weigerde. De Longobardei vielen toch in 567 de Gepiden aan en versloegen hen volledig. Toen eers zond Justinus, wien de Longobarden te machtig werden, een leger op her af: het werd verslagen. Daardoor was de breuk volledig. De Longobardei stonden onmiddellijk hun eigen gebied af aan de Avaren en trokken op on elders, in Italië een nieuw gebied te veroveren.

Hier was het Keizerlijk gezag geheel ondermijnd door de Keizerlijke

icgeeiing zelf. Zwaar als lood drukte de gouden schepter van den recht

geloovigen Keizer. Dat wist de Longobardische Koning Alboin. Hij was een

krijgshaftig man van weinig beschaving, maar behendig en geslepen. Zeker

van den steun der Avaren, beveiligd door een bondgenootschap met de

Franken, aanvaardde hij in April 568 den tocht naar Italië. Hij verscheen

eerst m Venetie, waar hij zoo goed als geen weerstand vond. Verona en

Milaan werden zonder moeite door hem genomen. Eerst Pavia bood hem drie

jaren Jang energieken tegenstand. Dat was Alboins laatste heldenfeit. In het

volgende jaar is hij vermoord, naar de beroemde sage verhaalt, door toedoen

van zijn gemalin Rosamunde. Alboin had nog slechts de Po vlakte veroverd,

ie naar zijn volk den naam Lombardije verkreeg. Na hem beproefden de

aanzienlijken een regeering zonder vorst, maar het volk duldde dat niet lang

en nep weer om een Koning. Noodgedrongen verkoos de adel in 584 den dapperen Authari tot Koning.

Nog voordat het zoover kwam, was Justinus II in 578 gestorven. Zijn regeering was weinig anders geweest dan de vernietiging van wat Justinianus had opgebouwd. In het Westen verloor hij een groot gedeelte van Italië. Uok in het Oosten was hij niet gelukkig. Ongeveer 570 begon de oorlog met erzië opnieuw. De veldheer Marcianus rukte tegen Perzië op en begon Misibis te belegeren. Ongelukkig moest hij terugtrekken, en dat te eerder, daar osioes ouschirwan in 573 de gewichtige grensvesting Dara had veroverd: öyrie lag voor de Perzen open. Ter zelfder tijd deden de Avaren invallen in de Balkanlanden. Justinus besloot nu een krachtig krijgsman aan zijn troon e ver inden: in 574 benoemde hij den bevelhebber der lijfwacht, Tiberius caesai. eze volgde hem ook op. Zijn regeering beantwoordde geheel aan verwac tingen. Tiberius II was een ervaren, omzichtig krijgsman en politicus, rechtvaardig en milddadig. Met Khosroës knoopte hij vredesonder-

579 8 ing®n aan' die een goed resultaat schenen te zullen hebben; maar in e 0U(^e Koning: zijn opvolger weigerde de onderhandelingen

strppri ° ten\Zo° werd de oorlog hervat; 's Keizers schoonzoon Mauritius ^ uiterst gelukkig. Maar reeds het volgende jaar werd hij terug-

ï ï r t i fc i i i

De Longobarden in ■ Italië, 5G8.

Alboin.

Pavia veroverd, 571.

Alboin f 572.

Authari,

684—691.

Oorlog met Perzië, 570.

Tiberius II, 578 - 582.

Mauritius, 1382—602.