is toegevoegd aan uw favorieten.

Algemeene geschiedenis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Gregorius V Sylvester II

vorming aan Willegis van Mainz en Bernward van Hildesheim. De eerste was de vertegenwoordiger van het theocratische Keizerschap der Otto's, de tweede was een overtuigd aanhanger van Cluny. De kleinzoon van Otto I en Adelheid, de zoon van Otto II en Theophano, gevoelde zich meer Romeinsche Keizer dan Duitsch Koning; door Willegis en Bernward werd hij een theocratisch, ascetisch, Cluniacensisch Keizer, Paus en Keizer, monnik en vorst te gelijk. Yoegen wij daarbij een hoog zelfgevoel, een grenzenloozen vorstentrots, een soort fatalistisch geloof aan zich zelf, een levendig verantwoordelijkheidsgevoel, dan hebben wij Otto III geteekend als het hoofd van een wereldrijk, dat hij niet begreep, maar dat hij plotseling naar zijn hoog gestemde idealen wilde hervormen, een zonderlinge, wel bewonderenswaardige en toch niet aantrekkelijke, eerder beangstigende figuur, ondergaande in het conflict tusschen een onbeperkt willen en een uiterst beperkt kunnen. Zulk een man paste niet in Duitschland, waar alleen vraagstukken van practisch staatsbeleid om afdoening vroegen, maar evenmin in Italië, waarheen zijn neiging en de schitterende Keizerskroon hem lokten. Rome wenschte hij te beheerschen en van daar uit zijn rijk te besturen naar de beginselen van Cluny, zoo mogelijk met, maar anders tegen den wil van den Paus en de geheele wereld. In 996 brak hij uit Duitschland op. Te Pavia werd hij als Koning gehuldigd; te Ravenna verschenen gezanten uit Rome om bevrijding van de tirannie van Crescentius en benoeming van een Paus te vragen. De , Koning wees een geestverwant aan, die als Gregorius Y de Kerk naar de beginselen van Cluny zoude hervormen. Hij kroonde den jongen heerscher in Mei 996 tot Keizer. Otto III had het toppunt zijner wenschen bereikt.

Hoe spoedig volgde de teleurstelling! Nauwelijks was Otto weer in Duitschland aangekomen of hij vernam, dat Gregorius Y uit Rome was verdreven en Crescentius daar de macht weer aan zich had getrokken. Onmiddellijk ijlde de Keizer naar Italië terug: in 998 stond hij ten tweeden male voor Rome, dat zich sidderend overgaf. Met groote gestrengheid richtten Keizer en Paus over hun tegenstanders: Crescentius werd onthoofd. Alles boog zich voor Keizer en Paus. Nog duidelijker werd 's Keizers streven, toen Gregorius V in 999 was gestorven: . tot zijn opvolger benoemde Otto den befaamden Gerbert als Sylvester II. Deze hoog ontwikkelde man gold als de vertegenwoordiger van de strengste richting van Cluny. Hij had in zijn jeugd door de bestudeering der Arabische wetenschap in Spanje zich een uitgebreide kennis verworven, zooals wellicht niemand aan deze zijde van de Pyrenaeën bezat. Een hoogst bekwaam, fijn beschaafd, innig vroom, maar ook diplomatiek man, die zijn verschillende gaven reeds in breeden kring had doen kennen. Door zijn veelomvattende kennis, zijn plooibaren geest, zijn idealistische, ietwat phantastische denkbeelden trok hij den Keizer aan: zijn onderdanigheid maakte hem bij Otto te aangenamer. De eerzuchtige man bereikte weldra wat hij wenschte; hij verkreeg een invloedrijke positie aan het hof. In 999 werd hem de Pauselijke kroon op het

t