Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Val van Ernst van Zwaben, 1030.

Bourgondië veroverd, 1032.

Hendrik I, 1031-1060.

De eerste Capets.

zijn onderdanen, gelijk destijds slechts weinige vorsten deden. Geen wonder dan ook, dat zijn persoon in Engeland is blijven leven, dat zijn regeering als de gelukkigste tijd wordt geprezen, dat aan zijn naam bekende anekdoten zijn verbonden.

Reeds spoedig na zijn kroning te Rome moest Koenraad naar Duitschland terugkeeren; Ernst van Zwaben had zich weer aan het hoofd van de oppositiepartij gesteld. Met Rudolf van Bourgondië kwam inmiddels nog in 1027 een overeenkomst tot stand, waarbij hij zijn rijk vai^dgg|Keizer in leen ontving en dezen tot zijn erfgenaam benoemde. Ocflr hierd(»r beleedigd, volhardde Ernst in zijn verzet, al kon hij weinig macht ont\«kkelen. Wel werd hij in zijn hertogdom hersteld, maar zijn verhouding/<fot zijn stiefvader, den Keizer, bleef toch zeer gespannen. In 1030 «telde Koenraad hem ten slotte voor het dilemma: öf eerlijken vrede öf openlijken oorlog. Verwonderlijk genoeg koos Ernst het laatste. Daarmede heeft hij het noodlot over zich geroepen. Want nadat eenmaal de krijg was uitgebroken, tastte Koenraad met kracht door. Ernst werd in den rijksban gedaan, schuldig aan hoogverraad en van zijn hertogdom vervallen verklaard. Zonder hulp, zonder hoop rekte hij den strijd nog eenigen tijd. Nog in 1030 werd hij omsingeld en gedood.

Door deze overwinning had Koenraad de rust in het rijk hersteld. Ook in zijn buitenlandsche politiek was de Keizer gelukkig. Op Polen heroverde hij in 1031 de Oderlanden; zelfs deed Hertog Miecislaw in 1032 Koenraad den leeneed. Na diens dood in 1034 brak in Polen een langdurige burgeroorlog uit, die het Duitsche rijk voor jaren lang de veiligheid van zijn Oostgrenzen waarborgde. Nog schitterender was 's Keizers succes in Bourgondië. In 1032 stierf Rudolf III. Onmiddellijk nam Koenraad den titel Koning van Bourgondië aan. Maar adel en geestelijkheid verkozen Odo van Champagne tot Köning. Het einde van diens grootheid was weldra daar. Van Italië en Duitschland uit drongen 'sKeizers legers Bourgondië binnen. Koning Hendrik I van Frankrijk, de zoon en opvolger van Robert, waagde het niet zich tegen Koenraad te verzetten. Reeds in 1034 onderwierp Odo zich en werd de Keizer te Genève gekroond. . ^

De positie van den Franschen Koning werd daardoor nog onbeduidender dan ze reeds was. Het was het huis Capet nog niet gelukt zich in macht te verheffen boven de laatste Karolingers. Hugo, de stichter der dynastie, was anders wel de man om nieuwe grondslagen te leggen: hij was een koelbloedig, ernstig, vastberaden man vol energie en te gelijk plooibaar, waar het noodig was. Hij beschikte over een groot landbezit en had even machtige vrienden en verwanten: ten overvloede werd hij door de Kerk gesteund. Toch kon hij weinig macht ontwikkelen, want de grooten beschouwden hem eenvoudig als een der hunnen, wel den eerste, maar onder gelijken. Het oenige succes waarop hij zich kon beroemen was, dat zijn zoon Robert nog tijdens zijn leven tot

Sluiten