Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het was dus voornamelijk onder invloed van Bernard, dat Lotharius Innocentius erkende en beloofde hem naar Rome te voeren, waar dan de kroning tot Keizer zou plaats vinden. In den zomer van 1132 trok de Koning de Alpen over. In 1133 bezetten Koning en Paus een deel van Rome; maar Anacletus hield het Vaticaan en den Engelenburg in zijn macht. Niettemin liet Lotharius zich den 4den Juni 1133 door Innocentius tot Keizer kronen. Wat de investituur betreft, een vaste regeling kwam niet tot stand; daar Keizer noch Paus hun wensch konden doordrijven, bleef alles bij het oude. Wel verkreeg Lotharius van den Paus de goederen van Mathilde, maar in leen. Daarop keerde hij naar Duitschland terug. Met hem was ook Innocentius' voornaamste beschermer vertrokken. Anacletus dwong den anderen Paus Rome te ontruimen. Wederom riep deze Lotharius' hulp in. De Keizer had intusschen zijn positie in Duitschland belangrijk versterkt. Een nieuwe landsvrede werd afgekondigd. Lotharius stond op het toppunt van macht. Bohemen en Hongarije riepen hem als scheidsrechter bij hun twisten in. Polen deed hem den vazalleneed. Zelfs de Keizer van Byzantium zocht zijn bondgenootschap tegen Roger I, die zich Koning van Napels en Sicilië liet noemen.

Na den dood van Alexios I was hem zijn zoon Johannes II opgevolgd. Hij onderscheidde zich door de voortreffelijkste vorstendeugden, de Antoninus Pius van Byzantium, de edelste Keizer, die de Grieksche kroon heeft gedragen. Hij was eerlijk en betrouwbaar, mild en vrijgevig, rechtvaardig, maar daarbij energiek en krachtig. Hij was, wat te Byzantium een zeldzaamheid was, een man van hooge moraliteit. Zijn bijzonder leven was vlekkeloos. Hij was zoowel een uitnemend legeraanvoerder als een voortreffelijk regent. Persoonlijk dapper, was hij veel grooter strateeg dan een zijner voorvaderen. Vroom zonder bigotterie, stond hij ver boven zijn vader in openhartigheid en eerlijkheid. Werd Alexios de vader van het bedrog geacht, Johannes' woord werd door vriend en vijand geloofd. Zijn dankbare onderdanen noemden hem Kalojohannes — den schoonen Johannes — om zijn uitnemende vorstendeugden. Hij begon zijn regeering met twee gelukkige veldtochten tegen de Turken. In 1122 versloeg hij de Petschenegen zoo volledig, dat zij als volk uit de geschiedenis verdwenen. Maar veel moeilijker was de strijd tusschen den Keizer en Venetië. Rhodus werd door de Venetianen bezet en van daar uit in 1125 de Archipel gebrandschat. Byzantium scheen al zijn eilanden te zullen verliezen. Nog hetzelfde jaar gaf de Keizer toe; hij herstelde de privilegiën der Venetianen en sloot vrede met hen. Op het vasteland was hij gelukkiger; hij dreef de Serviërs terug. Ook met de Hongaren streed hij gelukkig; de in 1126 gesloten vrede breidde het Byzantijnsche gebied belangrijk uit. Nadat zoo in Europa de vrede was hersteld, nam Johannes den strijd met de Turken weer op; weer werden de Byzantijnsche grenzen verder naar het Oosten verlegd. Maar hierdoor was hij zoo dicht in de nabijheid van de staten der kruisvaarders gekomen, dat een conflict moeilijk kon uitblijven.

Lotharius veizer, 4 Juni 1133.

V

Johannes II, 1118-1143.

Sluiten