is toegevoegd aan uw favorieten.

Algemeene geschiedenis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

door den Paus met Napels en Sicilië beleend. Men heeft Manfred dezen stap zeer euvel geduid, maar daarbij vergeten, dat zoo ten minste het land voor de Hohenstaufen bewaard bleef. Kort daarna is Innocentius IV op het toppunt zijner grootheid den 7de" December 1254 gestorven. Maar reeds waren er teekenen te over, die bewezen dat hij zich de zege te gemakkelijk a voorgesteld. Manfred verbrak het Pauselijk juk en vluchtte naar Apulië; daar riep hij het volk tegen den Paus te wapen. Hij streed gelukkig. In 1255 bezette'hij Napels; weldra was het geheele land in zijn handen. In 1256 stak hij naar Sicilië over, dat weldra geheel voor hem gewonnen was. Manfred is de zoon van Frederik II, die het meest zijn vader gelijk is. Hij was geheel Italiaan, uitnemend veldheer, voortreffelijk staatsman, met oog voor kunst en wetenschap, in wien een ader voor de ideale grootheid van zijn volk klopte. Hij was dan ook bij uitstek populair. Vandaar dan ook, dat toen 111 1258 uit Duitschland het bericht kwam, dat de jonge Konradijn was gestorven, niemand zich verzette, toen Manfred zich tot. Koning liet uitroepen. Onder den jubel der bevolking werd hij, de nationale Koning, den 11"» Augustus

1258 te Palermo gekroond.

Kort daarna vernam men, dat Konradijn nog leefde. Naar wet en recht

had Manfred onmiddellijk de kroon moeten neerleggen. Maar wat hij zelf mag hebben gewild, de nationale partij duldde geen abdicatie. Manfred was de door allen gewenschte vorst, die bovendien de door allen verafschuwde verbinding met Duitschland voorgoed verbrak. Zoo bleef hij Koning. Zijn regeering is voor het rijk een weldaad geweest. Onder zijn bestuur bloeiden handel, nijverheid en landbouw. Wetenschap, kunst en poëzie vonden weer als van ouds bescherming aan het hof te Palermo. De Pauselijke banvloek kon den Koning niet treffen, onder wiens schepter het rijk zich uit de ondervonden ellende begon te verheffen. Overal in Italië staken daardoor de Ghibellijnen het hoofd weer op. Dat in 1259 aan de bloedige heerschappij van Ezzelino op bloedige wijze een einde werd gemaakt, was geen verlies; want deze compromitteerde Manfred meer dan hij hem diende. Maar overigens werd 'sKonings partij steeds krachtiger; in 1260 was hij meester van bijna geheel Italië; het oude ideaal van een vereenigd Italië scheen verwezenlijkt

te zullen worden.

Maar er was een macht, die zich daartegen verzette; de Paus was en is de groote tegenstander der Italiaansche eenheid. In 1261 besteeg Urbanus IV den stoel van St. Pieter, in alle opzichten een geestverwant van Innocentius IV. Hij zag in, welk gevaar dreigde. Reeds hadden de Ghibellijnen Rome in hun macht; overal zag men in tanfred den toekomstigen Koning van Italië. In het buitenland moest dus hulp worden gezocht; als Franschman wendde de

Paus zich allereerst tot Frankrijk.

In Frankrijk was men weer geheel vervuld van kruistocht-idealen. Op het

concilie te Lyon in 1245 waren ook de zaken van het Oosten ter sprake

Urbanus IV, 1261-1264.