Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sluiting van den Grooten Raad. Toen werd het recht om zitting te nemen beperkt tot de geslachten, die er destijds in zaten. Zulk een gewichtige verandering ging natuurlijk niet zonder verzet. Om dat te keeren, werd in 1310 de befaamde Raad van Tienen opgericht, die in last had de burgerij zoo nauw mogelijk te bewaken. Zoo was de aristocratische regeeringsvorm van Venetië geconsolideerd. Geheel anders ging het in Genua. In 1339 brak er een revolutie uit, die er het volk aan de regeering bracht. Maar ook hier ging deze verandering niet zonder strijd, een strijd, die eerst voor het gemeenschappelijk gevaar week. In 1350 brak opnieuw de oorlog met Venetië uit. Genua streed uiterst ongelukkig; zelfs was het op het punt zich onder de bescherming der Visconti van Milaan te stellen. Maar juist toen Venetië aan Genua den genadeslag wilde toebrengen, werd het verlamd door een samenzwering, die haar van niemand minder dan den doge zelf bedreigde. Dat was de beroemde Marino Faliero, die om welke reden dan ook, de aristocratie met behulp van het volk ten val wilde brengen en zich zelf naar het voorbeeld der Visconti een absolute macht verschaffen. Maar de scherpziende Raad van Tienen ontdekte het komplot en nam de samenzweerders gevangen, voordat zij iets hadden kunnen beginnen. Faliero werd in 1355 voor zijn paleis onthoofd; de aristocratie had opnieuw gezegevierd. Maar Venetië achtte het toch veilig er nog in hetzelfde jaar vrede met Genua te sluiten. Deze was evenwel mei; van langen duur. Beide mededingers zochten en vonden bondgenooten, zoodat welhaast geheel Italië bij den strijd betrokken was. Te land en ter zee werd de oorlog met groote verbittering gevoerd. Lang duurde de oorlog, waarin nu Venetië, dan weer Genua aan de winnende ' hand was. Een der beroemdste episoden uit dezen geweldigen strijd is de verovering van Chioggia na een langdurig beleg door de Venetianen in 13Ö0. Kort daarna werd opnieuw vrede gesloten. Onder bemiddeling van graaf Amadeus VI van Savoye kwam in 1380 de vrede van Turijn tusschen de beide republieken tot stand. Het was niet twijfelachtig, wie de overwinnaar was: Venetië trad met roem omstraald uit dezen langdurigen, verbitterden oorlog.

Van dezen krijg had Milaan weten partij te trekken. In 1378 was Giangaleazzo zijn vader Galeazzo II opgevolgd. In den eersten tijd regeerde hij te zamen met zijn oom Barnabo, maar weldra ruimde hij dezen in 1385 uit den weg, zoodat hij de alleenheerscher werd over geheel Lombardije. Zijn leven lang heeft hij met zijn naburen gestreden; vergrooting van grondgebied was zijn eenig doel. Hij vernietigde de heerschappij der Scala's in Verona en lijfde hun gebied bij Milaan in; hij bezette Padua; hij onderdrukte alle kleine dynastieën in Noord-Italië. In 1395 zette hij de kroon op het werk; door opoffering van groote geldsommen verkreeg hij van Koning Wenzel den titel van hertog van Milaan. Niemand kon zijn macht weerstaan; hij droomde reeds van een Koninkrijk Italië. Het was met zulke grootsche plannen voor oogen, dat hij naar het Zuiden doordrong en Bologna, Pisa, Siena, Lucca, Perusia,

Marino Falieroj-,1355.

Vrede van Turijn, 1-.8D.

Giangaleazzo Visconti, 1378—1402.

Sluiten