Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wie Diana toebehoort, wie hare ouders zijn, tot wie ik mij wenden moet; want dan kan zij uwe dochter niet zijn. O, zeg dat zij het niet is!" en de hartstochtelijke jonge man hief als smeekend de handen op naar den Sieur, maar deze antwoordde vast, en zelfs met eenige fiere gevoeligheid: „Diana is mijn eigen, mijn eenig, mijn geliefd kind, zoo waarachtig als de zon dezen ochtend is opgegaan! Het is hard, dat een vader zoo dure betuigingen moet doen, om geloofd te worden, als hij zich vader noemt van zijn kind!" De jonge Graaf was als verpletterd na dit woord-

B!' m,06f *|c.h aan een armstoel vasthouden, om staande te blijven, met de angstparels op het voorhoofd en in blijkbaren zelfstrijd. Dat duurde eenige minuten ; daarna sprak hij:

„Het zij dan zoo, Mijnheer! ik bemin uwe dochter, üc bemin haar met eene ware en oprechte liefde; ik heb mij ernstig met mij zeiven beraden, en hoe onaangenaam zij mij aandoet, ik had mij het mogelijke voorliefde 'stlrk T U"k°mst als deze- en * heb mijne efde sterker bevonden dan het vooroordeel der geboorte - en zoo vraag ik hare hand - mits gij mii

hare E^fr" "" 1 rUSt ~ 6e"e V,ek °» „Zij is het kind van wettig gehuwde ouders: dit

hirtlen waarachtl3 als he* andere," sprak de Sieur blijkbaar met moeite.

"S,ih6t g®heimzinnige, dat u en haar omsluiert, eenmaal worden opgehelderd?"

n*ih00P h8t""' ik Weet het niet>" hervatte de Sieur

Er'izrg' 9'ierwiii hii *«■ "»»•»

„Leeft hare moeder nog? Was die evenals gij.. " Om^>geantwoord niet eene vraag meer, jonge man! m te beslissen, of gij Diana kunt huwen of niet, weet

Sluiten