is toegevoegd aan uw favorieten.

De Prinses Orsini

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ze mij ontnomen, voor het welzijn van dit Spanje als ze zeggen."

Mevrouw Orsini trad eene schrede nader.

„Alles ontnomen en niets teruggegeven!" hernam zij, met een zacht verwijt in de stem en in het oog.

„Neen, schoone vriendin! u hebben ze mij gegeven, dat is waar," hernam hij, haar de hand reikende, „en ik moest niet klagen, want dat vergoedt mij zooveel! Maar ziet gij, in Frankrijk maakte men den Hertog van Anjou alles effen, alles gemakkelijk; alles vermakelijk: in Frankrijk hielp men mij als het ware leven; hier moet ik niet alleen leven, maar ik moet ook nog regeeren."

„Uwe majesteit zal moeten toestemmen, dat er veel gedaan wordt om haar dien last te helpen dragen."

„Ja, St. Jacob zij daarvoor gedankt! uwe trouwe diensten alleen maken het mij doorgaans zoo licht als het mag, en slechts enkele malen drukt het koninqschap mij als heden."

„Zoo is het, Sire! geheel ontnemen kunnen wij u die lasten niet — en daarom — die Heeren moeten heden gehoord worden," antwoordde de Camarera met vastheid.

„In s Hemels naam dan, laat hen binnenkomen. Als dat afgedaan is zal ik rusten."

„Ze zijn nog niet hier, mijn koning! maar Uwe Majesteit zal zich moeten verplaatsen naar de raadzaal."

„Ook dat nog," hernam Filips met eene zachte stem, en liet beide armen langs de heupen nedervallen.

„Eene enkele galerij door te gaan, mijn Vorst!..

„En gij denkt er niet aan, dat er bij iedere deiir eene Grande zal staan, om te ontsluiten; dat al die gezichten, al die ceremoniën mij hinderen, zoo vroeg in den ochtend en vooral als ik ziek ben, dat — maar