Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een gedeelte van het paleis henen, bereikte de Sieur met zijne geleiders bijna even spoedig het geheime kabinet der Camarera-Major als deze zelve. Zoozeer had de vurige Alberoni zich gehaast, zoo dreef de verwachting den Sieur voort, en zoo weinig had Lanty zjjn kwaden wil durven toonen, met hun moeilijkheden te verwekken, want toen de meesteres wist begreep hij dat de geheele tegenstand moest worden opgegeven.

Met wijze bescheidenheid bleef Alberoni voor den dorpel staan; de zwijgende buiging waarmede hij afscheid nam, was het welsprekendste dat hij had kunnen zeggen, en de wijze, waarop de Prinses hem groette, bewees hem dat hij begrepen werd. De Vicomte Lanty, die mede binnentrad en staan bleef, alsof hij verdere bevelen wachtte, verkreeg niets dan eene stijf hoofsche buiging en de verzekering, dat hij voor heden ontslagen was van verderen dienst op het paleis

Hij werd doodsbleek, boog zich diep en ging, met sprekende verslagenheid op het gelaat.

„Ik heb lang antichambre moeten houden, Mevrouw!" sprak de Sieur ernstig, doch met zijne gewone kalmte.

„Gij moet overtuigd zijn dat het buiten mijne schuld was hernam de Prinses, terwijl zij zich verzekerde dat Lanty de deur van het kabinet goed had gesloten. „Dat zou niet gebeurd zijn, zoo gij de goedheid hadt gehad, mij met een enkel woord kennis te geven van uw verlangen om hier terug te komen."

„Mevrouw de Prinses Orsini begrijpt toch wel, dat ik met gekomen ben om te blijven," antwoordde Fransois, met een zonderlingen nadruk.

„Het had kunnen zijn," antwoorde zij achteloos. „De tijd is een groot hervormer — en verandering van inzichten is ons menschen eigen, veelal zelfs

Sluiten