Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar de blik van haar oog ontroerde hem zonderling, en toen zij hem toesprak met eene weeke en matte stem, in ieder van welker klanken eene gewaarwording trilde, hoe onbeduidend de woorden schenen — sidderde hij en luisterde, maar bijna zonder te verstaan.

„Maestro Francesco! ik heb een besluit moeten nemen, waarvan ik meen u snel te moeten kennis geven. Mijn verlies dwingt mij het bouwen der villa te staken."

Hij bracht de hand aan zijn voorhoofd, maar hij antwoordde niets.

„Ik begrijp uwe teleurstelling," hernam zij zacht en bemoedigend. „Gij zoudt u hiermede eere hebben gewonnen en van uwen smaak en uwe kunde een schitterend blijk hebben opgericht. Maar ik wil voor u hopen, dat een meer gelukkige dezen arbeid zal voortzetten..."

Hier wachtte zij antwoord; dan het volgde niet.

„Gij zult de goedheid hebben u met den Intendant van den overleden Hertog te verstaan omtrent eene schadeloosstelling ten behoeve van uwen meester," vervolgde zij op eenen toon, dien hij meende te moeten uitleggen als een afscheid, ten minste hij wierp een langen en droevigen blik op haar, boog zich en wilde gaan.

„Een oogenblik, Maestro Francesco I" riep zij levendig, en bijna smeekend voegde zij er bij: „Indien gij mij nog eene minuut tijd hadt te geven, zou ik u eene vraag willen doen."

„Eene minuut, Mevrouw I" en hij naderde tot dicht nevens haar, en kruiste zijne armen over de borst, ten bewijze van onuitputtelijk geduld.

„Een van de laatste keeren, dat ik met u te spreken had, hebt gij mij iets van u zeiven gezegd," hervatte

Sluiten