Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het," tot openen, drong. Frangois haaste zich haar binnen te laten; maar toen zij intrad, scheen zij hem nauwelijks op te merken; ten minste zij liet zich, zonder een woord te spreken, neervallen op de soia, en begon een brief te lezen, dien zij opengevouwen in de hand hield. Zij scheen daarbij in eene sterke gemoedsbeweging; er lag verdrietelijke ontstemming op geheel haar gelaat; zij scheen het niet noodig te vinden, zich ditmaal voor Frangois te verbergen. Nadat zij geëindigd had, liet zij de handèn in de schoot zinken, en zeide toen, hem aanziende: „Vergeef mij! een brief van de Maarschalkin de Noailles, mijne schrandere en oprechte vriendin I Een brief, die voor mij iets zeer onaangenaams inhoudt. Ik kan het u mededeelen. Men heeft zich vergist — of wel het kan opzettelijke misleiding zijn — zeker is het ten minste, dat de berichten valsch waren, die mij getuigenis brachten van het karakter en het humeur van die Elizabeth Farnese, welke ik Koningin van Spanje heb willen maken, een mishandeld stiefkind van den dubbelhartigen Hertog van Savoye, dat ik een troon tot bruidsgift toedacht. Zij moet noch den zachten, noch den buigzamen, noch den vromen gemoedsaard bezitten, die mijne keus op haar vestigde; men zegt, dat zij in de verdrukking is verhard geworden en verstaald, in plaats van neergebogen ; dat ik zal te worstelen hebben met een trotsch en weerbarstig vorstinnenkarakter, in plaats van een gedwee en volgzaam kind bij de hand te leiden. Wat kan dat zijn? Heeft de zestienjarige zoo weten te veinzen, toen mijne gezanten, mijne getrouwen haar gadesloegen — of was er omkooping mogelijk tot onder hen, die ik voedde als uit de hand? Voedde met goud en met eere tot oververzadiging toe? Of is dit geschrift een onwillekeurig bedrog, of het bezwaar eener al te zorgvuldige vriendschap? Ik wil het weten.

Sluiten