Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij hield dit voor een bevel, om de Prinses te laten roepen.

De Abt verloor toch niet zijne tegenwoordigheid van geest; hij wierp snel eenige voorwerpen van de tafel ter neder, als bij toeval met den mouw zijner soutane, en toen de Grande zich moeite gaf, hem te helpen die op te rapen, hief hij zich snel op, onder schijn van Filips een papier aan te geven, en drukte hem in plaats van dat, een brief in de hand. De Koning verschrikte en scheen willens te weigeren dien aan te nemen; maar Alberoni's blik en gebaar bad hem zoo dringend, dat hij dien nam, en opdat hij tijd zoude hebben te lezen, wipte de vlugge Abt den nedergebogen Grande op zijde, en drukte hem met de beide handen neder, en sprong met den uitroep: „Benissime!" over hem henen, terwijl hij hem het opzien belette. De Spanjaard hief zich verward en geërgerd op; maar de Koning lachte, en de Abt wierp zich zoo kluchtig en met zulke satyrisch deemoedige gebaren aan zijne voeten, beschuldigende zijne Italiaansche levendigheid, dat de edelman eindigen moest met te glimlachen.

Filips was bij het inzien van den brief zeer bleek geworden; zijne flauwe oogen begonnen grooter en meer donker te worden van gemoedsbeweging, en nu bracht hij schielijk de hand naar rijn vestzak, als zocht hij zijnen tandenstoker, om het geschrift te verbergen; en het was tijd — de edelman kwam terug en schielijk daarop trad de Camarera-Major binnen. Maar de Abt had nog kunnen zeggen: „Zoo er antwoord op volgt, aan niemand dan aan mij, Sire!"

Maar... er scheen geen antwoord noodig, en zijne vraag bewees, dat zelfs Alberoni onkundig werd gehouden van de intrigue, waartoe hij gebruikt werd.

Toen men de Prinses het onbeduidende verschil had voorgelegd, tot welks beslissing men haar had inge-

Sluiten