is toegevoegd aan uw favorieten.

De Prinses Orsini

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

korte sluimering, kort zeker in vergelijking van al de werkzaamheid, waarvan deze de verpoozing moest zijn, kort zelfs in aanmerking van de weinige oogenblikken, die de Vorstin er aan had kunnen geven, toen reeds de komst van dien geroepene haar stoorde. Zij zat half liggende op hare sofa, met den ronden blanken arm het hoofd steunende; door een korten slaap waren hare wangen met een meer natuurlijk rood gekleurd ; maar hare oogen hadden door diezelfde oorzaak iets dofs, dat hunne gewone felheid temperde; toch sloeg zij ze wijd en eenigszins streng op, toen zij zich met eenige haast ophief, om den eerbiedigen groet van de Sainbertöt te beantwoorden. Daarna ontving zij hem met die goedwillige hoogheid, welke zoo geheel de hare was, als zij wilde, en die den Graaf ernstig ontzag afdwong, terwijl hij eigenlijk wel geneigd was, en zich had voorgenomen, om haar door strakke koelheid te toonen, hoe er meer afkeer dan hoogachting in zijne ziel heerschte voor haar, schoon hij Frangois had beloofd iedere uitbarsting daarvan te bedwingen.

„De Graaf Emmanuel de Sainbertöt," zeide zij, door eene waardige beweging met de rechterhand een einde makende aan de buigingen, die hij, volgens de toenmalige Fransche school, meer dan eens moest herhalen, en waartoe hij, zoowel als een ander, lessen genomen had bij Vestris.

„Op het bevel van Mevrouw de Prinses!"

„De Sieur Frangois heeft u zeker eenigszins ingelicht omtrent deze samenkomst, Mijnheer!"

„De Sieur Frangois heeft mij gezegd, dat ik zou worden toegelaten bij eene Dame, die een grooten invloed kon hebben op de vervulling van mijn vurigsten wensch — en dat die Dame de Prinses Orsini was. Die Sieur Frangois heeft mij gewend aan het ongewone, het geheimzinnige; anders zou mijne be-