is toegevoegd aan uw favorieten.

De Prinses Orsini

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„En wie men daarvoor nu de werkelijkheid aanbiedt van een troon."

„Mevrouw de Prinses! men vergoedt n i e t het geluk der liefde met een troon."

„Jonge man! er is een leeftijd, waarop men het geluk der liefde koopt tot eiken prijs; er is een andere, waarin men begrijpt, dat het te duur was. Geloof mijno levenservaring: als de oogen eens recht goed geopend zijn, is men dankbaar voor het opwekken uit zulke droomerijen."

„Ik kan zelfs reeds die les trekken uit de m ij n e,'' hernam de Sainbertöt; „ik ben nooit een dweeper geweest, en ik ben nu zes en twintig jaar. Maar de Prinses Elisabeth had de verzachting der liefde noodig, om haar hard lot dragelijk te maken; ik wist dat, en daarom had ik voor haar verschooning gewenscht, want waarlijk, hetgeen mij het eerst tot haar trok, was medelijden!"

„Dat zeide Lauzun in der tijd van Mademoiselle5S); dat zeggen meer cavaliers, die... Doch neen,'1 hernam Orsini ernstig; „ik geloof, dat gij geen fat zijt, Graaf! en juist daarom is het, dat ik u niet verschoonen kan van op een onderwerp terug te komen, dat u smartelijk schijnt aan te doen. Het spreekt van zelf, dat ik niet indringen wil in de geheimen eener liefde, die u heilig moet zijn, zelfs al hebt gij die overwonnen of niet gedeeld met geheel uw hart — en waarvan mij buitendien de bijzonderheden bekend zijn."

,,U bekend, Mevrouw?"

„Ja zeker, gij vergeet dan, dat de overledene Koningin van Spanje eene Hertogin van Savoije was, en dat deze nooit een brief heeft ontvangen, dien ik niet heb gelezen, noch er een geschreven, dien ik niet in de pen gaf!"