Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Morgen ben ik niet meer in Madrid."

„Goed, dan tot tien ure!" hernam de Ridder d'Erlanges en zij gingen elk hunnen weg.

'Het was voor den jongen graaf Emmanel geene gemakkelijke taak, de belofte na te komen, die hem verplichtte, den Sieur Frangois deelgenoot te maken van geheel zijn onderhoud met de Prinses Orsini. Behalve de moeielijkheid die er in lag, om te herhalen, hetgeen hij nauwelijks zichzelven herinnerde, door den nevel der gewaarwordingen henen, waarmede het hem vervuld had; behalve het bezwaar, dat hij er in vond, om het vertrouwen, dat in hem gesteld was, reeds zoo terstond te schenden, mocht het dan ook zijn voor den man, dien zij zelve haren vertrouwden vriend had genoemd, lag er nog een groot struikelblok op dezen weg der openhartigheid; hij moest den vader zijner geliefde, den strengen man, deelgenoot maken van een geheimen hartstocht, die, hoezeer hij een hopelooze mocht geweest zijn, toch meerder plaats had gehouden in zijn hart, dan hij het zich zeiven nu wilde bekennen. Voor de helft echter werd hem dit verlicht door de overweging, dat de Sieur waarschijnlijk op één punt moest zijn ingelicht door Mevrouw Orsini; dat sommige zijner woorden daarop konden gedoeld hebben, en dat dit wellicht een der grootste bezwaren was, die hij vreesde van de zijde der Prinses; daarbij, geplaatst als hij nü was tusschen die vrouw en dien man, waren terughouding en halve waarheid wel het gevaarlijkste, dat er te vinden was; zoo oefende hij dus wijze oprechtheid, en had er de voldoening van, te zien, dat de Sieur losjes heenliep over hetgeen hij het meest vreesde, terwijl deze daarentegen ernstig en met een zacht hoofdschudden toeluisterde bij hetgeen ham de lichtpunten schenen in zijn verhaal, zijne overeenkomsten met de Camarera-

Sluiten