Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zocht om een geheim en niet ceremomiëel gehoor bij de Prinses, niet uit naam van den Koning van Spanje, maar uit dien der Prinses Orsini, van welke hij een vervrouwelijken brief te overhandigen had aan de bruid des Konings.

Victor Amadeus glimlachte zoo vriendelijk en zoo valsch, als hij gewoon was, wanneer hij iemand ging bedriegen. Hij betuigde eene zoo groote achting en genegenheid te gevoelen voor de doorluchte vrouw, die zoo groote diensten deed aan het Koninkrijk van Spanje en aan hem zeiven, dat iedere van hare begeerten voor hem een bevel was, zoowel als voor zijne dochter, en dat hij zich dus belastte, met nog dien eigen dag den Graaf de gelegenheid te verschaffen, om zijn brief te overhandigen. De Sainbertöt moest wel gelooven aan eene zoo stellige belofte — hij volgde dus gretig de oproeping tot een gehoor bij de Prinses, dien eigen dag — hij werd werkelijk heengeleid naar eene galerij bij haar bijzonder en geheim kabinet, eene plaats, die hij zoo goed kende; maar hij vond er, nevens de Grootmeesteres, den gewonen Ambassadeur van Spanje en dien van Frankrijk, die zich onderhielden met den Hertog. Deze verklaarde die ontrouw aan een gegeven woord met slechts ééne verontschuldiging. — Als toekomende Koningin van Spanje, kon de Prinses niet te veel voorzorgen nemen, om haar gemaal te behagen, en zij meende hem te moeten eeren door geene enkele geheimzinnige handeling; — zij meende hem te moeten eeren door het vertrouwen in zijn Ambassadeur. De Gezant van Frankrijk had zich kunnen beleedigd gevoelen, van deze bijeenkomst uitgesloten te zijn, en in het eind, „wij zijn hier immers toch zoo goed als in familie?" had Victor lachend geëindigd. De Sainbertöt was zóó verslagen en zóó teleurgesteld, en zóó gloeiend

Sluiten