Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hoofd in de hand. terwijl hij den elleboog rusten liet op de tafel, en de Camarera-Major, die nederzat op een kleineren ruggestoel, geplaatst op eenigen afstand van de tafel, bekeek zwijgend het fijne miniatuurschilderwerk van den waaier, waarmede zij speelde, hetzij om hare verveling te vermommen, hetzij om zich te hoeden tegen de verzoeking, om de achtelooze houding van haar Vorst te volgen, want de vermoeienis en de schokkende beweging van een gansche dag rijdens moesten ook hare levendigheid hebben afgemat.

Eindelijk sprak zij, kennelijk hare loomheid overwinnende tot de poging om een gesprek aan te knoopen:

„Heeft Uwe Majesteit mij iets op te dragen voor de Koningin! Ik reis morgen vroeg naar Jadraque."

,,Niets, schoone vriendin! of liever, zeg alles wat u goeddunkt; gij kent al mijne bedoelingen — en ik zal mijne vrouw immers welhaast zien!" — En daarop zweeg hij, met het gelaat en de houding van iemand, die meer wilde zeggen — bleef haar eene wijle strak aanzien, met meer beteekenis dan gewoonlijk, en sprak toen aarzelend, en als had hij nauwelijks den moed om het te zeggen: ,,Maar, mijne vriendin! zoudt gij wel naar Jadraque gaan? Gij zelve? Zou niet de Hertogin de Bejar, of eene andere Dame, Hare Majesteit daar kunnen begroeten en hierheen geleiden?"

„Mijn Koning vergeet, dat het behoort tot de plichten der Camarera-Major," hernam Orsini eenigszins verwonderd; ,,en dat Hare Majesteit reden zoude hebben tot ontevredenheid, zoo deze reeds terstond met eene nalatigheid aanving."

„In waarheid!..hervatte Filips, nog weêr aarzelende en verlegen; „doch... ik schaide mij zoo ongaarne van u ... en ... der Koningin, die u niet

Sluiten