Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De Prinses zelve moest beginnen.

„Dat was een zeer onverwachte slag, niet waar, Mijneheeren! en van eene hand, waardoor die mij nooit moest zijn toegebracht?"

„Eene barbaarscheid, waarvan de geschiedenis der

"chtSijk°9 966,1 V°0rbeeld heeft!" rieP Lan»y harts-

„En al ware dit zoo," hervatte Orsini zacht, — de zekerheid, doorluchtige lotgenooten te hebben, is 'een schrale troost!"

„Gij moet veel geleden hebben door de vermoeienissen van de reis, Mevrouw de Prinses!" zeide Chêlais ernstig.

„En nu ziet gij mij toch reeds een weinig uitgerust; ik heb dezen nacht voor het eerst op een bed geslapen en ik kan hier eten zonder walging — dat is reeds veel-waarlijk, hier vond ik de eerste verademinq van lichamelijk lijden; maar ik had niet kunnen raden, a mij hier ook nog de groote vreugde wachtte, mijne zeer lieve neven weder te zien."

Lanty anders van ons gewacht," zeide

„Reeds de kieschheid gebood het ons, uwen eenigen bloedverwanten!" sprak Chalais ernsUg.

„En ons hart drong sterker dan onze plicht," voegde Lanty er bij; „reeds den ochtend nadat de verschrikkelijke gebeurtenis te Guadalaxara bekend werd, vroegen we den Koning verlof tot u te gaan..

,en de KoningI zegt mij, wat doet hij? Heeft hij niet den wil getoond tot mijne hulp — hebt gij zelfs nu niet een last..

Lanty haalde de schouders op met een smartelijk' zwijgen; hij begreep de drift en de belangstelling dezer vragen, maar de ChSlais sprak;

„Het antwoord moet u teleurstellen, Mevrouw de

Sluiten