Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De Sainbertót, die zijne smart overwon, om met gespannen aandacht acht te geven op hetgeen er voorviel, riep met ontzetting:

,,De Markier d'Armentières! dat is de bekendste mauvais-sujet") onder de jonge Edellieden van Parijs!"

„Hij verloochent dan zijne rol tegenover Diana, want hij wil hare hand vragen van haar vader," sprak de Prinses met een scherpen blik op den Graaf.

„Gij hebt vergeven, Mevrouw! maar gij zijt toch gewroken," zeide deze met bitterheid en met wanhoop, en hij boog zich strak en vertrok.

„Is mijn vader ontevreden over mij?" vroeg Diana, die in d'Aubigny's somberen blik toorn meende te lezen.

„Ik ben zeer verrast," hernam hij, het briefje in zijne vingeren heen en weer schuivende.

„Gij zult toch uwe dochter uithuwelijken volgens hare genegenheid?" vroeg de Prinses.

„Wij zullen zien. Mevrouw!" hernam Frangois d'Aubigny ernstig.

„Gij zult wèl doen, goed toe te zien, want van nu aan blijft haar lot geheel alleen toevertrouwd aan uwe hand," hernam Orsini, met eene bedoeling, die de Sieur genoeg begreep, om met dankbaarheid hare hand te kussen.

In een gesprek onder vier oogen, dat Fran^ois d'Aubigny later hield met Mevrouw Orsini, stond deze hem Chante-Loup af voor Diana — daar dit prachtig gebouw toch wel nooit het vorstenverblijf van een Prinsdom zou worden, dat nu wel zeker als een rookwalm was verdwenen; zij maakte nog verdere beschikkingen en overeenkomsten met hem, die wel bewezen, dat zij niet meer rekende hem weer te zien, schoon

Sluiten