Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

XIX

mijn weg gaan, en laat mij dien alleen gaan. Ik kan

met verloren geven, wat ik eenmaal heb gevat

voor ,k het verbrijzeld zie in mijne eigene handen."

En daarop reikte zij d'Aubigny de hand, kuste Diana nog eenmaal op het voorhoofd, boog zich ernstig tegen

tenYred19011' ^ het Vertrek met een ™s-

En allen, die bleven, staarden haar na, met verwondering over die vasthoudendheid aan een hersenbeeld van heerschappij en eerzucht - dat zulk een val haar nog met geleerd had op te geven. En in waarheid, het is merkwaardig, dat zij het nooit heeft

i0aPa9re9m,VrTn' haar 9!nSChe l6Ven lan3' schoon tachtig jaar oud is geworden. Zooals te denken was, slaagde

zij ditmaal ook zelve niet te Parijs; zij verliet het

eindelijk uit tegenzin in het opkomend Regentschap

van den Hertoo van Orimnc j * • . "

° uieei naar ae onrust

u, n,a3r beslommering en werkzaamheid o stte, achtervolgens naar Avignon, naar Turin, naar üenua; zij deed eene poging op de gastvrijheid der Nederlanden, maar de Heeren Staten van Holland hadden geen lust hunne achtbaarheid te vergeten bij de behendige glimlachjes dezer vrouw, en al ware er een Stadhouder geweest, deze had geene CamareraMajor noodig! Zij werd hoffelijk afgewezen. Eindelijk keerde zij den blik naar Rome, en toen zij er aankwam was het om niet weder van daar te gaan; want zij vond er niet slechts het geheim, om haar ouden krinq in verjongde gestalten om zich heen te tooveren — maar ook vond zij er ten laatste nog weer de heerXXI dle haar behoefte was geworden. Jacobus

III, de Pretendent van Engeland, nam haar op in zijn klein Hof, dat zij weldra beheerschte, en waarvan zij de eereplichten waarnam tot op den dag van haar dood, den 5den December 1722.

Sluiten