Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zarae, maar niet te min ondubbelzinnige wijze uit het beruchte Ezelsfeest, dat zij tot aandenken, naar het schijnt, ook van den Palmzondag vierde. Moge nimmer in de Evangelischprotestantsche kerk zich de wansmaak doen gelden, dat een toon van ruwe scherts en boert zelfs bij het bespreken van tooneelen gehoord of toegejuicht wordt, die men eigenlijk, gelijk de Italiaansche schilder zijne Madonas, niet anders dan knielend schilderen moest!

Zoo is, onder den klimmenden ernst der lijdensprediking, de voorbereidin g voor den dag der dagen volbracht, en het dubbel Paaschfeest breekt aan. Het dubbel Paaschfeest? Ongetwijfeld, wanneer wij althans in den geest, niet der latere Roomsche kerk, maar reeds der oude Christenen

wilden denken en spreken ; zij vierden het Pascha des 1 ij d en s,

en het daarvan onderscheiden Pascha der opstanding, het eerste op den Vrijdag der stille week, het ander op den eigenlijke Paaschzondag zeiven. Het ligt hier niet op onzen weg van den ouden kerkstrijd over den eigenlijken dag (den 14 Nisan) te gewagen, waarop het Paaschfeest gevierd moest worden. Genoeg, dat de idéé van een eigenlijk gezegd Lijdens- of kruises-pascha eene ontegenzeggelijk schoone en zinrijke is, voor wie althans in den kruisdood des Heeren het offer voor de zonden erkent, en het woord des Apostels verstaan heeft: „ook ons Pascha is geslacht, namelijk Christus." 1) Het zou zeker geheel in den geest van het Evangelie en de oudste Christenkerk zijn, wanneer beide Goede Vrijdag én Paaschzondag, als de twee hoogste feestdagen van geheel het kerkelijk jaar boven alle anderen, door geheel de Christenheid afgezonderd en op de meest plechtige wijze gevierd werden, al moest zelfs, om den eerstgenoemden gedenkdag zijn vollen eisch te geven, en het aantal dusgenaamde gesloten dagen niet al te zeer te vermenigvul-

1) 1 Cor. 5: 7.

Sluiten