Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

juichen: „deHeeris waarlijk opgestaan, en is van Simon gezien !"

De heerlijke Paaschstoffen, het laatste blad van ieder Evangelie, komen deze feestelijke stemming uitnemend te hulpe. Is het niet, als had de Engel der opstanding iets van zijne eeuwige jeugd en schoonheid achtergelaten op die weinige bladzijden, in menig opzicht geheimzinnig en kort, maar tintelend van waarheid en leven ? Zij stellen ons in staat, waar het oog niet door het vooroordeel der wondervrees is beneveld, den Verrezene op de verschillende plaatsen te volgen, waar Hij van den morgen tot den avond de heerlijkheid zijns nieuwen levens ten toon spreidt. Zoo rijk is de stof, dat aie onmogelijk op éenen dag in haar geheel overzien worden kan. Een tweede moet aan den eersten feestdag toegevoegd worden, en „naar Emmaus," spreekt doorgaans op Paasch m aa ndag de stem, die ons uoodigt om den weg van zestig stadiën met den Heer en zijne vrienden te gaan. Wien heeft het immer verdroten, die ooit de schoonheid, de waarheid, de kracht waarlijk heeft geproefd en gesmaakt van Lucas' onnavolgbaar verhaal? En wien, die waarlijk het geloof aan het Paaschwonder door Gods genade behouden mocht, zou ook die tweede feestdag te veel zijn, al betreurt hij in stilte, dat die zoo vaak op onwaardige wijs misbruikt en ontheiligd wordt ? Vroeger was men zelfs met een zoo kortstondig feest niet tevreden; in den geest der oude kerk opgevat en doorleefd, was geheel de Paaschweek een doorloopende hoogtijd, „een geestelijke bruiloftsweek," gelijk die veelbeteekenend heette, tot vernieuwde verbintenis der zielen met haren aanvankelijk verheerlijkten Koning, waarin dan ook de slaven rusten mochten, en de niet volstrekt noodzakelijke werkzaamheden opgeschort bleven. Eerst door het Concilie van Constantz (1094) werd, evenals de Kerst- zoo ook de Paaschviering tot een drietal dagen beperkt, welk gebruik dan ook van de Roomsche tot de Luthersche kerk in Duitschland en elders is overgegaan. Hier te lande is, zoover wij weten, die derde feestdag in de Protestantsche kerken schier nergens

Sluiten