is toegevoegd aan uw favorieten.

Endymion

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

liep mank en met een kruk. Zijne reisgezellin, wier gelaat geheel in een dichten, marineblauwen sluier gehuld was, hielp hem bij het opstappen van de hooge wagentrede, terwijl de metalen punt van zijne kruk op den steenen vloer kletterde.

„Dokter von Blumenbach!" vervolgde de dikke man met een vragenden blik op de omstanders.

Niemand antwoordde.

Een eind verderop, achter een grooten pakwagen, oorde men intusschen een hevig rumoer, dat eindigde met een paar luid klinkende klappen om de ooren.

„Dokter von Blumenbach!" herhaalde de conducteur van de postkoets op een rustigen, slaperigen toon, telkens het von als won uitsprekende.

In de duisternis achter den pakwagen was het rumoer opnieuw begonnen. Pang, pang, pang! Drie klappen achtereenvolgend. Hierna hoorde men hoe een flinke krachtige mannenstem uitklonk boven die van een Arabischen pakjesdrager, dien hij met verwijten, in het Fransch en m het Arabisch overstelpte. Eindelijk kwam

de eigenaar van die stem te voorschijn, blijkbaar nog geducht boos.

„O ja! Blumenbach, dat, ben ik. Die stommeling daar ginds, had mijne kist met pharmaceutische preparaten het onderste boven op den wagen gesmeten !"

Nog onder het praten was hij vlug in het rijtuig gesprongen. Hij was lang, had breede schouders en een