Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zij zweeg. Als zij begon te spreken werd zij eene geheel andere.

Als kind was zij een rechte wildzang geweest; en het had hare moeder zeer veel inspanning gekost om van haar te maken wat zij worden moest, en ten laatste ook geworden was. Vooral twee oude tantes van haar beroemden er zich op, hare wildheid te hebben overwonnen. Zij woonden bij hare ouders in huis en, dank zij hare ernstige, telkens herhaalde vermaningen en het bedenkelijk hoofdschudden, hadden zij van haar gemaakt wat zij wrenschten. Daarom plachten de tantes haar ook haar eigen meisje te noemen.

Toen Nell nog een klein schoolmeisje was, begon hare moeder reeds zwak en ziekelijk te worden. Nell sloot zich hierdoor natuurlijk meer bij haar vader aan.

Zij was zijn eenig kind en de verhouding tusschen hen werd hoe langer hoe inniger. Zij had zijn helder hoofd en zijn zin voor de studie van hem geërfd. Deze laatste verschafte haar, in den tijd toen zij school ging, den bijnaam van „Blauwkous".

Vaak had zij naast vaders schrijftafel gezeten, als hij werkte, en niet zelden had hij hare invallen en opmerkingen bij zijne humoristische novelles ingelascht. Gewoonlijk waren deze wel aardig, maar een weinigje ondeugend; als Harven die later aan de tantes voorlas, schudden zij hare wTijze hoofden en zeiden:

Sluiten