Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Een Arabier in een zwarten pantalon, voor de piano staande; en dat nog wel in Damaskus! Het Morgenland van onze fantasie was geheel iets anders!"

Emin bleef met zijne cigarette in den mond naar de toetsen zien.

Op reis naar Stamboul en gedurende zijn verblijf aldaar had hij geleerd een weinig Franscli te spreken en ook om, naar 't gehoor, met verbazende vlugheid, eenvoudige wijsjes op de piano te spelen.

Hij legde zijne cigarette op het dekblad der piano en zich voorover buigende speelde hij een korte zonderlinge melodie, die geen begin en geen einde had en die den indruk maakte van een gezegde zonder aanhef, of titel tot wien het is gericht. Juist toen de hooge noten tot een plechtigen marsch samenstemden werden zij als door den duivel bezeten, maakten wanhopige sprongen naar hoog en laag, en zwegen plotseling zonder eenige aanleiding te midden eener maat. Men hoorde alleen nog maar een dof gegons in de bas-partij.

Hierna namen de discant-noten het motief weder over, begonnen opnieuw de plechtige melodie van daar even, maar zwegen dadelijk weer met een luid akkoord alsof men uit verveling eene deur achter hen dicht sloeg. Op deze wijze werd het stuk nog een poosje, even onsamenhangend en in even afgebroken zinnetjes, doorgespeeld.

Meer met verbazing dan met belangstelling luisterde

Sluiten