Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en onverschillig, zonder een woord te zeggen, verderop, hoewel niet verder dan noodig was, om buiten het bereik der vuile ballen van de vrouwen te zijn. Hierna keerden zij de volksmenigte hun rug toe, onbekommerd iedereen zijn gang latende gaan. Spoedig sliepen zij weer vast in, evenzoo gerust als hunne vaderen op diezelfde steenen geslapen hadden, jaren achtereen.

Skandar gebood de vrouwen op een overmoedigen, jongensachtigen toon, zich te verwijderen. Hij ontving een menigte, grove scheldwoorden ten antwoord, maar deze waren van een geheel ander slag dan de beleedigingen, die een Westersche hoop gemeen volk zou hebben uitgebruld. Toen een der oude vrouwen zoo ver was gegaan Skandar voor een schurftigen hond uit te schelden, die de resten en kruimels in een frankisch huis opat, verbeeldde zij zich het toppunt van brutaliteit te hebben bereikt. De groote hoop herhaalde juichend hare woorden, met een opgewondenheid alsof deze een vonken-wekkend meesterstuk van dichtkunst waren.

Skandar werd woedend. Hij sloeg met zijn staf naar de vrouw, maar dit bekwam hem slecht.

„Waag je het naar vrouwen te slaan?" krijschte zij, vlak tegenover hem staande, met dreigend omhooggeheven handen.

„Durf je dat?" donderde het van de zee der schuimwitte tulbanden, naar hem over.

Sluiten