is toegevoegd aan uw favorieten.

Endymion

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij, haar nu moeilijk de Moskee te kunnen rondleiden, zooals hij beloofd had. In haar tegenwoordige kleeding zoude men haar voor eene van zijne vrouwen houden; als zij hem naar een van de minaretten wilde vergezellen, dan zou hij haar de Moskee en de geheele stad in vogelperspectief laten zien.

„Ja, gaarne," antwoordde zij, op een bedaard en natuurlijk klinkenden toon; maar heur hart bonsde zoo geweldig, dat zij het zelf hoorde slaan.

Zij volgde hem naar boven, een enge wenteltrap op, in wier steenen treden de voetstappen, gedurende eeuwen, kuilen hadden gedrukt, als eene rotsbeek in een blok aan haar voet. Ten laatste stond zij naast Emin op het hoogste balcon van de minaret.

Zij was verrast. Hare oogen schitterden en de doek gleed van hare schouders neer, zoodat het ruikertje violen zichtbaar werd.

Zij zag nu niets van de gouden tafels, de zijden kleederen en de glinsterende diamanten, die haar als kind vaak in de sprookjes hadden verrukt. Maar de avondzon, die onsterfelijke coloriste van het Oosten, stond in een bergpas van den Antilibanon en schilderde en verguldde alles wat voor haar penseel bereikbaar was. Beneden haar lagen de groote bij de Yelid behoorende gebouwen met hunne pleinen en looden daken; van buiten gezien ouderwetsch, ernstig en streng, inwendig grillig en sprookjes-achtig, daarbij kinderlijk eenvoudig —