Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

loos graafde het aan zijn eigen graf. Als een lastige hervormlustige het al te nabij kwam, waagde het nu niet meer zooals voorheen dien indringer een slag met de spade te geven, maar het keerde hem minachtend den rug toe.

Nelly was hier nu meer eene vreemdeling dan zij in de eerste dagen geweest was, toen zij zoo verrukt de Bazaars had bezocht. Thans lag er, zelfs over de meest bevolkte pleinen, een droeve tint, die zij anders nimmer had gezien dan in woeste streken en in het eenzame woud. Hierbij kwam nog, dat de laatste sombere regendagen elke kleur aan de stad ontnomen hadden: de straten zwommen in den modder en de lucht was grijs, ééntonig grijs!

Toen het haar niet gelukte een veld voor haar gloeien den arbeidslust te ontdekken, ging deze over in een onverzadigbaar verlangen naar verstrooiing en afleiding.

Har ven gaf, als altijd, gevolg aan haar wensch, om weer hun intrek in hotel Dimitri te nemen, tot groot verdriet van Blumenbach. Toch bracht hij hun bijna dagelijks een bezoek en Nelly was de eerste om hem te vragen, deze goede gewoonte trouw te blijven volgen. Schaken vermaakte haar niet meer. Om dit te vervangen hadden de heeren bedacht haar te leeren kaartspelen. Langzamerhand kon zij tamelijk goed als derdeman meèdoen. Het meer handtastbare, het drukke van het kaartspel met schudden en geven en opspelen der kaar-

Sluiten