Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het was een Staat in zijn geheel; een volk met zijne Overheid, zijn soldaten, zijne armen en rijken, zijne bezittingen, zorgeloos voorttrekkend met kinderen, vrouwen, have en goed, van de eene weide naar de andere, alsof het leven een spel ware. De eenigen die er ontbraken waren zieken. Dit had Nelly aanstonds opgemerktIn die hooge reine atmosfeer der woestijn leeft men gezond, of men sterft er.

Zij kon den verrekijker niet van de oogen nemen; altijd wilde zij nog meer zien. Het was alsof zij onze Voorouders zag optrekken: alsof zij een blozend, onschuldig gelaat zag, een kinderportret der menschheid, die thans overwerkt, misvormd door de zonde, oud en ziekelijk, door het leven gaat, onder de weemoedige tonen van Wagner's pelgrimskoor. Zij herinnerde zich nu veel van hetgeen Emin haar van de zeden en gewoonten en wetten der Beduïenen verteld had; wetten, waarover geen advokaten twistten, die niemand ooit op schrift had gebracht, maar die deze gelukkige kinderen van het zonneland in eigen hart mededroegen. Over mythologische haarkloverijen maakten zij zich niet warm. Als een predikant der Moslim tot hen kwam, uit Damaskus, dan gebeurde het vaak, dat zij hem eenvoudig uit hun leger wegjoegen. Hunne godsdienst was trouwe liefde voor de stamgenooten; gastvrijheid en eerlijkheid. Als zij met een voormaligen vijand koffie hadden gedronken; als zij met hem tezamen „de zeven

Sluiten