Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zich omdroegen. Misschien vergiste hij zich. Hij wenschte wel dat dit zoo ware. Tallooze malen herhaalde hij tot zijn eigen geruststelling dat hij zich zeker had vergist; maar altijd weder voerde het koel verstand den boventoon, en zijne hoop werd daaraan ten offer gebracht, als een troep soldaten, die onvoorwaardelijk aan hun aanvoerder gehoorzamen.

De zwaarmoedige, gedrukte stemming in het Westen moest wel, over korter of langer tijd, een frissche nieuwe atmosfeer uit het Oosten te voorschijn roepen; eene stem die zong van 't gelukkig verleden en hoopte op eene schoone wedergeboorte daarvan.

Maar Harven was ervan overtuigd, dat als de jeugd in de toekomst onze verouderde boeken in grootvader's boekenkast onder de oogen krijgt, zij bedenkelijk het oude jonge hoofd zal schudden. Eerst zal het nog wel aardig zijn om onze eenvoudige, kinderlijke wijze van uitdrukking waar te nemen; onze ouderwetsche taal zal haar een glimlach op 't gelaat brengen en dan zal onze poëzie ook deelen in de wedergeboorte van 't velleden. Maar met al de wijsheid der toekomst in haar hoofd zal zij ten laatste weemoedig het oude jonge hoofd schudden en zeggen: „Het was een bekoorlijke droom van u, maar die illusie i s niet te verwezenlijken."

Door zijne kruk gesteund, die telkens hard op de marmeren steenen der binnenplaats aanstiet, ging hij

Sluiten