Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maken van het denkbeeld, dat het niet bezoeken van een school op zich zelf onder het begrip van verwaarloozing valt». Moeten die woorden zoo worden opgevat, dat aan geen vader verwaarloozing kan worden ten laste gelegd, indien hij zijn kinderen, in plaats van hen een lagere school te laten bezoeken, huisonderwijs laat geven, dan zou zijne bewering een axioma zijn, maar de bedoeling is blijkbaar, dat ook dan nog van verwaarloozing geen sprake behoeft te zijn, indien voor de lagere school geen huisonderwijs in de plaats komt. Dat nu is een bedenkelijke stelling, die dienst moet doen om tegenover ouders, welke, zij het ook uit kortzichtigheid, hun plicht zeer slecht begrijpen, het laisser faire, laisser passer in toepassing te brengen.

Maar naast het absolute staat het relatieve schoolverzuim, en daartegen wil de bovengenoemde bestrijder van het wetsontwerp ook niet door leerplicht, doch uitsluitend door zedelijke middelen optreden.

Vier middelen worden door hem aangegeven, die z. i. in onderling verband zeer goed tot het doel kunnen leiden. \ ooreerst wenscht hij een gemeentelijke organisatie met plaatselijke commissiën, wier roeping het zal zijn stelselmatig het schoolverzuim te bestrijden. Die commissiën, gedeeltelijk door het gemeentebestuur en gedeeltelijk door de ouders gekozen, zouden den schakel moeten vormen tusschen de school en het huisgezin. "Zij zouden zich» — zoo leest men «in kennis kunnen doen stellen met de schoollijsten, waarop het schoolverzuim met de redenen daarvan wordt aangeteekend en zich, telkens als haar dit noodig schijnt, met de school of het huisgezin inlaten ten einde verbetering te brengen in den toestand». Aan elk van die commissiën zou een matig bezoldigde secretaris worden toegevoegd, belast om regelmatig aan de Regeering het noodige verslag te doen. Aan zulke commissiën zou men verder ook willen opdragen steun te verleenen, indien blijkt dat armoede oorzaak is van schoolverzuim, hetzij uitsluitend door hulp van particulieren, hetzij met bijstand uit de kas der gemeente.

Ondergeteekende zal niet beweren, dat een dergelijke organisatie zonder eenig nut zou zijn, maar boven heeft hij reeds uitvoerig de redenen ontwikkeld waarom z. i. zulke commissiën, zelfs indien men haar veel meer macht geeft en haar voor een groot deel de uitvoering van den leerplicht opdraagt, toch niet aan het doel zullen beantwoorden. Wil men er echter absoluut een proef mede nemen, dan behoort er leerplicht naast te staan. Men beroept zich op Engeland als het land waar zulke commissiën gunstig hebben gewerkt, maar in Kngeland bestaat leerplicht. Kan men één land noemen, waar zonder leerplicht, alleen door officieele commissiën van aansporing en opwekking. het schoolverzuim ook maar eenigszins afdoende is bestreden r Dat zulk een land niet is aan te wijzen, kan niet bevreemden. Overal waar commissiën optreden zonder de macht om onwillige ouders tot hun plicht te dwingen, worden zij al spoedig ontmoedigd, omdat door overreding alleen velen zich niet laten bekeeren. Daarvoor is de sleur te groot, de zucht 0111 eigen voordeel te stellen boven het belang der kinderen te diep geworteld. Wel is waar hebben wij hier te lande nog geen commissiën aan het werk gezien met bezoldigde secretarissen en op wier samenstelling ook de ouders invloed uitoefenen, maar er is geen reden, om daarvan betere resultaten te verwachten, want een

Sluiten