Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Art. 57.

De meening van hen, die het ontwerp voordroegen, was dit niet. Zij wilden slechts den Koning bii regeling van vredesvoorwaarden, al kostten aie arondgebied, de handen niet binden*. Men had e meening duidelijker gezegd, zoo men voor: in tijd

van vrede gesloten: las: »die geene vredesverdragen •• »

Bij de herziening v. 1840 werd in of van wege alle \fdeelingen der Tweede Kamer verlangd, dat men de beperking: in tijd van vrede gesloten: wegliet. Men verlangde daarenboven, dat handelsverdragen, en in 't algemeen zulke overeenkomsten, die veran- . dering van wettige regten inhielden, ter goedkeuring j aan de Statengeneraal wierden voorgelegd 2.

Inderdaad schijnt dit eene volstrekte voorwaarde. Waar blijft de harmonie der wettige orde, zoo de Kroon haar door diplomatische handelingen kan breken? Maar spreekt de voorwaarde, niet uitge ru , van zelfs? Men liet, zoo men haar uit dien hooide niet in de Grondwet stelde, een twistpunt in het midden. Men kan zeggen: de Grondwet maakt op het volkomen regt des Konings om het Rijk door diplomatische overeenkomsten te verbinden, slechts ééne uitzondering. Zij sluit dus andere ^ZODde™" aen buiten. Te meer, daar die eene uitzondering

niet op een grond rust, waaruit er meer zouden kunnen worden afgeleid. Zelfs het constitutioneel grondig 7,e Raepsaet, Journal, 1. c. p. 74, 75. "-) Zie Handelingen, bij Belinfante uitgegeven, I P- 41-67" 82, 83 108. 136 205 Vergelgk de Proeve, boven, bl. 23,

aangehaald, art. 52.

Sluiten