Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Art. HO.

belangstelling verflaauwd, en de snaren ontspannen. Men vleide zich aanvankelijk, indruk te weeg te zullen brengen; men hoopte, degelijke verbeteringen te zullen erlangen; men zag vervolgens het uiteenloopende der eerste verbalen, en de min of meer voldoende, meest negatieve antwoorden der Regering. Men wordt stiller, als iemand, die meent het zijne te hebben gedaan. Men neemt genoegen, of voor notificatie aan, of blijft bij het gezegde, of oppert nog eenige bedenking. Deze bescheiden overblijfselen der sectiegesprekken, niet eens, zoo als art. 5 van het reglement toch gebiedt, overwogen in de centrale Afdeeling, maken, aaneengeregen door den griffier, haar verslag aan de Kamer uit. De rapporteurs der sectien hebben geeindigd, waar men hunne taak wachtte te zien aanvangen. In plaats dat de beginselen van onderzoek, in de sectien gemaakt, tot een uitgewerkt, eenparig oordeel over het geheel en alle deelen van het voorstel zouden zijn ontwikkeld, eene ontwikkeling die de Kamer in staat stelde met volledige kennis te beslissen, trekt, wat haar ten laatste als centraal rapport wordt voorgedragen, de opmerkzaamheid van niemand. Het is een loutere pligtpleging jegens de letter der Grondwet, waarmede men eene stof, die men lang moede was, in de openbare zitting brengt.

Hier geeft de president, zonder verdeeling der discussie over het geheel en de deelen van het voorstel, zonder andere orde, dan die van de lijst van inschrijving der redenaars, aan den een na den ander het woord, om zijne rede voor te dragen of op te lezen. Kan de openbare vergadering, in dezen stand

Sluiten